Gigantyczny, mierzący 6 stóp i 9 cali seryjny morderca „trzymał głowę ofiary z przerażającego powodu”, a następnie zamordował matkę | Świat | Aktualności

Wczesne wskaźniki często mogą wskazywać na możliwość, że dziecko może rozwinąć się w: seryjny mordercai młody Edmunda Kempera III z pewnością pokazał ich kilka. Czerpał przyjemność z torturowania i zabijania zwierząt, a co niepokojące, dokonywał osobliwych rytuałów z lalkami Barbie swojej siostry, odcinając im głowy i usuwając ręce.

Wysoki Kalifornijczyk, który w wieku dorosłym osiągnie wzrost 180 cm, większość swojego dzieciństwa spędził zamknięty w zamkniętej piwnicy domu swojej matki. W nowym podcaście o życiu Kempera, prawdziwy ekspert od kryminalistyki Krystyna Collins ujawnia: „Gdy Ed dorastał, jego matka-klejnot wygnała go do piwnicy. Nie miał więc pokoju.

„Musiałby po prostu mieszkać w piwnicy za każdym razem, gdy był w domu, ponieważ (jego matka) uważała, że ​​dzielenie pokoju z siostrami jest niestosowne”.

W wieku 15 lat Kemper został wysłany do dziadków, co oznaczało początek jego morderczego szaleństwa. Po kłótni ze swoją babcią Maude Kemper strzelił jej raz w głowę i dwa razy w plecy ze swojego karabinu kalibru .22, a następnie wielokrotnie dźgnął ją nożem. Gdy dziadek Kempera wrócił do domu, on również został natychmiast zastrzelony.

Następnie Kemper spokojnie zadzwonił na policję i czekał na ich przybycie. Podczas przesłuchania z mrożącym krew w żyłach wyznał funkcjonariuszom: „Chciałem tylko zobaczyć, jakie to uczucie zabić babcię”.

Jednak to był dopiero początek jego przerażających zbrodni. Po skazaniu za morderstwo dziadków u Kempera zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną i umieszczono w szpitalu stanowym Atascadero o zaostrzonym rygorze.

W tym czasie stał się wzorowym więźniem, osiągając imponujące wyniki w ocenach wywiadowczych i powierzając mu odpowiedzialne stanowiska.

Jeden z psychiatrów z Atascadero zauważył: „Był bardzo dobrym pracownikiem, co nie jest typowe dla socjopaty. Naprawdę był dumny ze swojej pracy”.

Kemper ujawnił później, że jego rola polegająca na przeprowadzaniu ocen psychiatrycznych współwięźniów pozwoliła mu zrozumieć działanie systemu i oszukać własnych psychiatrów.

Przyznał także, że uzyskał informacje od ocenianych przez siebie przestępców seksualnych: „Miał genialny iloraz inteligencji na poziomie 145, czyli zaledwie przepis na seryjnego mordercę ostatniego szefa” – wyjaśnia Kristina. „Aby mógł prosperować w nowym środowisku szpitalnym, ucząc się, jak być lepszym seryjnym mordercą. Po drodze poznał kilku przyjaciół, w tym seryjnego gwałciciela, który dzielił się z Edem historiami o swoich własnych zbrodniach.

Kemperowi udało się przekonać władze, że został zreformowany i po ukończeniu 21. roku życia uzyskał zwolnienie warunkowe. Po powrocie do matki napięcie natychmiast ponownie wzrosło: „Moja matka i ja zaczęłyśmy od straszliwych bitew, po prostu strasznych bitew, pełnych przemocy i zaciekłości” – wspomina Kemper.

„Nigdy nie brałem z nikim tak zaciekłej potyczki słownej. Skończyłoby się to na pięści z mężczyzną, ale to była moja matka…” Mając jeszcze dwadzieścia kilka lat, Kemper odniósł poważne obrażenia w wypadku motocyklowym i wykorzystał przyznane mu odszkodowanie w wysokości 15 000 dolarów (równowartość dzisiejszych około 83 000 funtów) na zakup Forda Galaxie z 1969 r., który był uderzająco podobny do pojazdu policyjnego. Następnie jeździł autostradami Kalifornii, podwożąc młode, atrakcyjne autostopowiczki.

Początkowo Kemper opierał się morderczym pragnieniom, które nazywał swoimi „małymi zapiekaczkami”, ale sytuacja uległa zmianie 7 maja 1972 r., kiedy zabrał Mary Ann Pesce i Anitę Mary Luchessę, dwie 18-letnie studentki Uniwersytetu Stanowego we Fresno. Wyjaśniając swój wybór tych konkretnych ofiar, Kemper stwierdził, że było to spowodowane tym, że „wyglądały na lepszą klasę ludzi niż obskurne, niechlujne, brudne, śmierdzące, hippisowskie typy, którymi wcale się nie interesowałem”.

Unieruchomił obie kobiety kajdankami, przepraszając Pesce, gdy niechcący dotknął jej piersi na kilka sekund przed śmiertelnym dźgnięciem. Po ich morderstwach przewoził ciała w bagażniku samochodu, po drodze zatrzymany przez policjanta z powodu wadliwego światła stopu.

Po przybyciu do swojego mieszkania ze szczątkami dwóch młodych kobiet Kemper rozebrał się i sfotografował je, a następnie dokonał czynności seksualnych z obydwoma ciałami. Następnie poćwiartował je, rozrzucając części ciał wzdłuż pobliskiej ścieżki spacerowej.

Przed pozbyciem się głów Kemper po raz ostatni zgwałcił je seksualnie. Kilka miesięcy później Kemper pochłonął swoją kolejną ofiarę, 15-letnią koreańską uczennicę tańca o imieniu Aiko Koo.

Po uduszeniu ponownie umieścił jej ciało w bagażniku swojego pojazdu. W drodze do domu Kemper zatrzymał się w barze, po wypiciu kilku piw wrócił na parking i otworzył bagażnik, aby obejrzeć ciało Aiko: „Przypuszczam, że tam stałem i patrzyłem” – wspomina w wywiadzie.

Kontynuował: „Ja też robiłem jedną z tych triumfalnych rzeczy. Podziwiałem swoją pracę i podziwiałem jej piękno, i mógłbym powiedzieć, podziwiałem swój połów jak rybak”.

Późniejszemu morderstwu Kempera towarzyszył prawdopodobnie najbardziej niepokojący czyn. W styczniu 1973 roku wrócił do domu swojej matki, a po zabraniu 18-letniej studentki Cindy Schall i śmiertelnym postrzeleniu jej, wrócił do domu, gdzie ukrył ciało Cindy w szafie.

Następnego dnia, gdy matka była w pracy, powtórzył ten sam proces, co poprzednio, rozbierając zwłoki i dokonując z nimi czynności seksualnych. Jednak przy tej okazji, po ścięciu swojej ofierze piłą mechaniczną, Kemper trzymał jej odciętą głowę przez kilka dni, wielokrotnie wykorzystując ją do zaspokojenia potrzeb seksualnych.

Ostatecznie pochował głowę Cindy w ogrodzie, ustawiając ją tak, aby była skierowana w stronę okna sypialni jego matki, ponieważ, jak wyjaśnił, Clarnell Kemper „zawsze chciała, żeby ludzie ją podziwiali”.

Miesiąc później dwie kolejne młode kobiety stały się ofiarami oszustwa Kempera. Zbierał ich pojedynczo w okolicach Santa Cruz, a następnie pojechał w odosobnione miejsce, gdzie strzelił obu w głowy.

Przy tej okazji odciął głowy ofiarom w swoim pojeździe i przetransportował bezgłowe ciała do rezydencji swojej matki, aby odbyć z nimi czynności seksualne.

Zapytany później o swoją konsekwentną decyzję o odcięciu głowy ofiarom, Kemper stwierdził: „Fantazje o podróżach w głowę były trochę jak trofeum. Wiesz, w głowie znajduje się wszystko, mózg, oczy i usta. To jest ta osoba.

„Pamiętam, jak mówiono mi jako dziecko, że odetnie się głowę, a ciało umiera. Ciało po odcięciu głowy jest niczym… cóż, to nie do końca prawda, w ciele dziewczyny pozostaje wiele bez głowy”.

W osobnym oświadczeniu, w którym nawiązał do swoich dziecięcych „rytuałów” z lalkami swojej siostry, Kemper zauważył: „To było mniej więcej zrobienie lalki z człowieka i urzeczywistnienie moich fantazji za pomocą lalki, żywej ludzkiej lalki”.

Przedostatnie morderstwo Kempera, jego dziewiąte, miało miejsce najbliżej domu. Po ostatniej kłótni z matką Kemper zaczekał, aż wieczorem uda się na spoczynek, po czym wszedł do jej sypialni młotkiem i pobił ją na śmierć.

Następnie odciął głowę swojej matce i „upokorzył jej zwłoki”. Opisał, jak umieścił głowę matki na półce i krzyczał na nią przez godzinę, a następnie rzucał w nią strzałkami, aż w końcu „rozbił jej twarz”.

Opowiadał, jak po próbie wyrzucenia jej języka i strun głosowych do pojemnika na odpady, znaczne fragmenty jej gardła zostały wyrzucone z powrotem ze zlewu. „Wydawało się to właściwe” – pomyślał później – „tak samo, jak ona pieprzyła się, krzyczała i wrzeszczała na mnie przez tyle lat”.

Jednak morderca nie zakończył jeszcze szaleństwa. Zaprosił najbliższą przyjaciółkę swojej matki, 59-letnią Sally Hallett, aby dołączyła do niego na kolację w jego domu.

Po przybyciu na miejsce Kemper udusił ją, a następnie ukrył ciało w szafie.

Przewidując rychłe schwytanie, Kemper zostawił wiadomość władzom i wyruszył w liczącą ponad tysiąc mil podróż do Pueblo w Kolorado, zażywając liczne tabletki kofeiny, aby zachować czujność przez całą podróż.

Uświadomiwszy sobie, że organy ścigania nie rozpoczęły jeszcze jego poszukiwań, Kemper skontaktował się z policją w Santa Cruz, próbując się poddać. Musiał zadzwonić trzy razy, zanim skontaktował się z funkcjonariuszem, który faktycznie potraktował jego zaskakujące wyznanie poważnie.

Ostatecznie został zatrzymany w kwietniu 1973 r. i wrócił do Kalifornii, gdzie stanął przed sądem, uznany za winnego i skazany na dożywocie. Chociaż od 2017 r. może ubiegać się o zwolnienie warunkowe, Kemper oświadczył, że „jest szczęśliwy, że może kontynuować swoje życie w więzieniu”.