TW środowy wieczór sytuacja na Bliskim Wschodzie była napięta, ale pełne niepokoju petycje państw Zatoki Perskiej i wysiłki Iranu mające na celu udobruchanie prezydenta USA zdawały się zwyciężyć – przynajmniej na razie. Na Teheran nie spadła żadna bomba. Po wszystkich jego groźbach i opcjach wojskowych omawianych w Waszyngtonie, Donald Trump cofnął sięogłaszając, że „zakończono zabijanie (protestujących)”.
Pomimo awarii telekomunikacyjnej wydaje się jasne, że bezwzględny reżim przelał jeszcze więcej krwi niż podczas poprzednich tłumień protestów. Organizacje praw człowieka twierdzą, że tysiące zginęło, a ogromna liczba została aresztowana; jeden z urzędników mówił o 2000 zgonów. Świadkowie porównali ulice do strefy działań wojennych. Jeśli zabójstwa na dużą skalę rzeczywiście osłabły, prawdopodobnie dlatego, że Irańczycy byli przerażeni na ulicach – przynajmniej na razie. Minister spraw zagranicznych Iranu wybrał Fox News, aby nalegać, aby nie doszło do powieszenia, na wypadek gdyby istniały jakiekolwiek wątpliwości co do tożsamości jednoosobowych odbiorców wiadomości. Ale podczas zemsty mogło zostać przełożonenie zostanie odwołany tak, jak powinien: wezwania do upadku reżimu postrzegane są jako zagrożenie egzystencjalne. Władze irańskie mogą poczekać. Trump pójdzie dalej.
Nawet gdy groźba lekkomyślnej interwencji wojskowej w Iranie zmniejszyła się, choćby na chwilę, grożące niebezpieczeństwa Grenlandia zostały podkreślone, gdy w czwartek przyleciały wojska europejskie. Spotkania w Waszyngtonie nie zakończyły „fundamentalnego sporu” co do jego przyszłości, przy czym Trump powtórzył, że Stany Zjednoczone „potrzebują” Grenlandii, a minister spraw zagranicznych Danii Lars Løkke Rasmussen ostrzegał, że prezydent nadal jest nastawiony na „podbój” Grenlandii. Wenezuela jest na razie odkładany na dalszy plan po tym, jak Trump odniósł zwycięstwo w związku z nielegalnym porwaniem Nicolasa Maduro. Ale ostrzegł już Kubę, Kolumbię i Meksyk, że mogą być następne. Niepokojące jest to, że były antyinterwencjonista doszedł do wniosku, że zagraniczne przygody wiążą się z mniejszymi kosztami, niż się spodziewał, i większymi korzyściami. Ma nadzieję, że groźba, spektakl i odwrócenie uwagi przydadzą się zarówno za granicą, jak i w kraju.
„Teoria szaleńca” Richarda Nixona głosiła, że przedstawianie go jako osoby niekontrolowanej i niestabilnej pozwoli utrzymać przeciwników w ryzach. Ale Nixon miał jasne ramy strategiczne i cele. Chociaż nie można tego samego powiedzieć o Trumpie, błędem byłoby postrzegać go jako osobę irracjonalną. Pomimo wspaniałe groźbyczęsto był ostrożny w działaniach wojskowych. Nie musi podążać za każdym razem; potrzebuje tylko, żeby ludzie wiedzieli, że może. Ale jego przyczyny (zagarnięcie zasobów, imperialny przepych, zemsta, „cywilizacyjna” supremacja i samochwalenie) są niepokojące, jego koncepcja zwycięstwa jest krótkoterminowa i egocentryczna, a jego dworem rządzi kaprys. Lubi także zakłócać porządek w swoim wewnętrznym kręgu.
Jako wiodący analityk Iranu zauważyć w tym tygodniukształtowanie polityki przeszło od jasnego, przemyślanego i strategicznego procesu do mobilizacji biurokracji w odpowiedzi na niespodziewane uwagi prezydenta. Po Maduro Trump nabrał śmiałości i prawdopodobnie przeliczy się. Wymowne jest, że regionalni rywale Iranu odegrali kluczową rolę w powstrzymaniu go przed atakiem, obawiając się destabilizacji regionu, wzmocnienia Izraela lub być może pojawienia się jeszcze bardziej twardego reżimu w Teheranie.
Zwracając się do armii francuskiej w swoim dorocznym przemówieniu w czwartek, Emmanuela Macrona mówił o brutalnym świecie, „w którym obudziły się siły destabilizujące”, w którym „konkurenci (Europa) nigdy nie spodziewali się, że go zobaczą”. Nie musiał podawać nazwisk. Permakryzys to nie tylko przyczyna i skutek Trumpa – to także jego metoda.
