Jak Ukraińcy radzą sobie z brutalną zimą, gdy Rosja wnosi wojnę do domów | Wiadomości ze świata

Dźwięk głębokich, powolnych oddechów odbija się echem po zamarzniętych schodach, a po nich słychać kroki.

Tatiana (70 l.) nauczyła się kontrolować oddech, aby zmniejszyć obciążenie serca, powoli pokonując drogę na dziewiąte piętro dużego apartamentowca w Kijówgdzie ona mieszka.

Przerwy w dostawie prądu oznaczają, że windy są w większości wyłączone, a ostatnie dwa tygodnie spędziła bez ogrzewania, zamiast tego włączała w kuchni piekarnik gazowy, aby wytworzyć trochę ciepła.

„To niebezpieczne, ale co możesz zrobić? Zamarznąć na śmierć?” powiedziała.

Tatiana należy do milionów ludzi na całym świecie Ukraina którzy tej zimy doświadczyli przerw w dostawie prądu, jak Rosja przenosi swoją wojnę do domów ludzi.

Powtarzający się rosyjski naloty na system energetyczny odcięły ogrzewanie, prąd i wodę w różnych częściach kraju, czasami na całe dnie.

„Chodzę, drżąc”

Sky News odwiedziło blok Tatiany, aby dowiedzieć się, jak ona i inni mieszkańcy radzą sobie w obliczu stanu nadzwyczajnego, który władze Ukrainy ogłosiły w sektorze energetycznym, gdy temperatura spada do -20°C.

„Zimno. Zimno. Jest bardzo zimno” – powiedziała Tatiana, owinięta w długi kożuch.

„Chodzę i drżę. Szczególnie rano. Budzę się i jest okropnie”.

Życie na Ukrainie było już wystarczająco trudne, biorąc pod uwagę zagrożenie rosyjskimi atakami rakietowymi i dronami, które uderzyły także w obszary mieszkalne.

9 stycznia w wyniku strajku w pobliskim bloku wyłączono ogrzewanie w tym 17-piętrowym budynku.

Odcięto także prąd, który jednak zaczął wracać.

Woda również została dotknięta – w niektórych z 380 mieszkań nadal nie działają krany.

Wracając na klatkę schodową, spotkaliśmy młodą, ciężarną matkę i jej dwuletniego synka podczas wspinaczki na 16. piętro, która musiała wydawać się niekończącą się wspinaczką.

„Chodź, chodź, idziemy na górę” – powiedziała 29-letnia Daria do małej Miszy.

– Już prawie jesteśmy na miejscu.

Udział

Dlaczego Rosja atakuje teraz Ukrainę?

„To po prostu niemożliwe”

Za pomocą latarki w telefonie przebiła ciemność korytarza prowadzącego do ich mieszkania.

Po uderzeniu rakiety temperatura wewnątrz wynosiła zaledwie 3 stopnie Celsjusza.

„Wchodzisz, a z twoich ust cały czas leci dosłownie para (lodowaty oddech). Przy małym dziecku jest to po prostu niemożliwe” – powiedziała Daria.

Ona i jej syn zamieszkali tymczasowo u krewnych, ale oni wracają co kilka dni, żeby sprawdzić swój dom i mieszkanie sąsiada.

„Przyjechaliśmy wczoraj i zostaliśmy tylko dwie, trzy godziny, a ja zmarzłam tak bardzo, że zaczęło mnie boleć gardło” – powiedziała Daria.

Wszyscy walczą – ale nie sami.

Najbardziej dotknięci są najmłodsi i najstarsi, mieszkańcy wysyłają do siebie wiadomości telefoniczne, aby dowiedzieć się, kto jest w potrzebie i kto może zaoferować pomoc.

Ci, którzy są sprawni, przynoszą żywność, wodę i lekarstwa dla mniej mobilnych, zwłaszcza tych mieszkających wyżej w budynku, którzy nie mogą poradzić sobie z oblodzonymi schodami.

„Staramy się być silni”

Ubrana w jasnoróżowy płaszcz 23-letnia Yeva nadal mieszka w swoim mieszkaniu ze swoim chłopakiem i psem.

Pomaga nieść zaopatrzenie mieszkańcom, którzy utknęli w swoich domach.

„Staramy się być silni, staramy się uśmiechać” – powiedziała, mówiąc mieszaniną angielskiego i ukraińskiego.

„Najlepszym lekarstwem dla nas jest żart… Zawsze żartujemy ze sobą. To poprawia atmosferę, nastrój, siłę i pomaga nam iść dalej”.

Pokazała nam, gdzie na siódmym piętrze zalała i zamarzła pęknięta rura, pozostawiając na ziemi zdradliwą plamę lodu.

Zatrzymując się na schodach, Yeva uśmiechnęła się i wskazała na swoje stopy.

Zapytana, ile par skarpetek ma na sobie, odpowiedziała: „Raz, dwie, trzy. I buty. Ale w domu nałożyłem jeszcze dwie pary. Jest strasznie zimno”.

Wszyscy, których spotkaliśmy, byli owinięci warstwami ubrań.

„Obowiązkową zasadą są spodnie wpuszczone w skarpetki i ciepłe swetry” – powiedziała Yeva.

„Jest też wiele T-shirtów wpuszczonych w spodnie. W zasadzie skarpetki w skarpetkach, a nawet szorty w skarpetkach. To jest niezbędne”.

Niezbędne jest także wspólne podjęcie próby naprawy ogrzewania.

Wsiewołod (34 l.) mieszka na drugim piętrze z żoną i małym dzieckiem, choć wszyscy tymczasowo się wyprowadzili z powodu kryzysu.

Wraca jednak, by zaoferować pomoc.

Opowiedział nam, jak on i grupa sąsiadów za pomocą palników odmrozili niektóre rury stanowiące arterie budynku, przenoszące wodę i ciepło.

„Ekipa ratunkowa próbowała to zrobić” – powiedział, a gdy mówił, widać było mroźny oddech.

„Ogrzali rury na drugim piętrze, przenieśli się na trzecie i podczas ogrzewania wszystko na dole znów zamarzło.

„To było zupełnie bez sensu. Ale kiedy wiele osób pracuje jednocześnie, podgrzewając wszystko po kolei, widać rezultaty”.

Jednak ogrzewanie jest wyłączone, a lodowaty chłód jest trudny do zniesienia nawet dla najsilniejszych postaci.

„Myślę, że najtrudniejsze jest zmęczenie” – powiedziała Yeva.

„Każdego dnia musisz walczyć, musisz przetrwać. Tak naprawdę nie żyjesz.

„Dni po prostu zlewają się z sobą. Nie ma już poniedziałku, wtorku ani środy. To po prostu jeden ciągły dzień przetrwania”.