„,”elementId”:”54c4e634-7453-4381-806c-df292896e001″},{„_type”:”model.dotcomrendering.pageElements.TextBlockElement”,”html”:”
Jednak tego, czego wszyscy uczymy się od Djokovica – czego nawet sam Djokovic może nauczyć się od Djokovica – to tego, jak wykonywać wiecznie męczarnię kochania siebie. Wie dokładnie, kim jest, dokładnie, ile jest wart i dokładnie, czego potrzebuje, i dzięki temu jest dokładnie tu, gdzie jest: w kolejnym ważnym finale, swoim 38. finale.
„,”elementId”:”03c37d56-a55f-4cf8-8240-be48bb6743c9″},{„_type”:”model.dotcomrendering.pageElements.TextBlockElement”,”html”:”
Zrobienie tego, co on zrobił – dotarcie na ten etap po raz pierwszy od 18 miesięcy w wieku 38 lat i pokonanie w półfinale młodszego o 14 lat Jannika Sinnera – jest aktem miłości własnej, którego intensywność jest ledwie wiarygodna. Gra w tenisa jest naprawdę, bardzo trudna. Treningi są powtarzalne i wyczerpujące, więc podróż i psychiczne żniwo związane z poddaniem się temu ciału i życiu, z młodą rodziną w domu i szerszym światem, wierząc, że jego czas minął – ryzykując porażkę dla zwycięstwa, wobec przeciwników, których kiedyś by zdewastował – są lekcją zaufania i szacunku, ciekawości i nadziei, a także nieustraszonego pragnienia wsparcia siebie bez względu na wszystko. Obyśmy wszyscy dobrze się tego nauczyli.
„,”elementId”:”f721d911-2e4a-4026-b88f-fec6072d84ca”},{„_type”:”model.dotcomrendering.pageElements.TextBlockElement”,”html”:”
W Carlosa Alcarazaspotyka jednak prawie dziecko, które jakimś cudem już to wszystko wie, czując się tak dobrze we własnej duszy, jak każdy, kto przemierza planetę. Po załamaniu w ostatnim secie półfinału wiedział, że jeśli nadal będzie sobą, kosmos ostatecznie ugnie się pod jego wolą, a nawet jeśli tak się nie stanie, nadal będzie tym, kim jest. Można się spierać, że nikt nigdy w żadnym sporcie nie utrzymał równowagi między miłym chłopcem a zabójcą, grą dla zabawy i życia, w tak wspaniałej równowadze.
„,”elementId”:”3512fae5-7f10-4bcd-94f8-cc4b9641e5c6″},{„_type”:”model.dotcomrendering.pageElements.TextBlockElement”,”html”:”
Obaj gracze grają dla (jeszcze więcej) historii. Jeśli Djokovic wygra – a mimo wszystko nie dostanie już wielu okazji – odpadnie sam na 25 wygranych turniejach głównych, o jedno więcej niż Margaret Court. A jeśli Alcaraz wygra – mimo wszystko nawet on nie jest w stanie pokonać czasu – zostanie najmłodszym człowiekiem, który ukończy wielkoszlemowy turniej w karierze, mając 22 lata i osiem miesięcy, czyli o trzy miesiące młodszy od Don Budge w 1938 roku. Oczywiście chodzi tu o tenis, ale przede wszystkim o wszystko, czego potrzeba, aby istnieć i rozwijać się jako istota ludzka.
„,”elementId”:”69d82ff1-8907-4f3f-8029-c11c3c5f6cb0″},{„_type”:”model.dotcomrendering.pageElements.TextBlockElement”,”html”:”
Grać: 19:30 lokalnie, 8:30 GMT
„,”elementId”:”b9472d3b-47c1-4154-ad6d-c5857fcabdaa”}),”attributes”:{„pinned”:false,”keyEvent”:true,”summary”:false},”blockCreatedOn”:1769931020000,”blockCreatedOnDisplay”:”02.30 EST”, „blockLastUpdated”: 1769891029000, „blockLastUpdatedDisplay”: „15,23 EST”, „blockFirstPublished”: 1769931020000, „blockFirstPublishedDisplay”: „02.30 EST”, „blockFirstPublishedDisplayNoTimezone”: „02.30”, „title”: „Preambuła”, „contributors”:(), „primaryDateLine”: „Niedziela 1 lutego 2026 r., 02:30 czasu wschodniego”, „wtórnaDateLine”: „Ostatnia modyfikacja w dniu niedziela 1 lutego 2026 r., 02:32 EST”}),”filterKeyEvents”:false,”id”:”kluczowe zdarzenia-karuzela-mobilna”,”renderingTarget”:”Web”,”serverTime”:1769931712736}”>
Kluczowe wydarzenia
Preambuła
Przez 74 301 lat gry w tenisa dotarcie do Novaka Djokovica nie zawsze było łatwe. I sam człowiek o tym wie, często najeżony sztuczkami postrzeganymi, wyimaginowanymi i rzeczywistymi, a jego 24 tytuły Wielkiego Szlema nie są w stanie zastąpić podstawowej potrzeby bycia kochanym.
Jednak tego, czego wszyscy uczymy się od Djokovica – czego nawet sam Djokovic może nauczyć się od Djokovica – to tego, jak wykonywać wiecznie męczarnię kochania siebie. Wie dokładnie, kim jest, dokładnie, ile jest wart i dokładnie, czego potrzebuje, i dzięki temu jest dokładnie tu, gdzie jest: w kolejnym ważnym finale, swoim 38. finale.
Zrobienie tego, co on zrobił – dotarcie na ten etap po raz pierwszy od 18 miesięcy w wieku 38 lat i pokonanie w półfinale młodszego o 14 lat Jannika Sinnera – jest aktem miłości własnej, którego intensywność jest ledwie wiarygodna. Gra w tenisa jest naprawdę, bardzo trudna. Treningi są powtarzalne i wyczerpujące, więc podróż i psychiczne żniwo związane z poddaniem się temu ciału i życiu, z młodą rodziną w domu i szerszym światem, wierząc, że jego czas minął – ryzykując porażkę dla zwycięstwa, wobec przeciwników, których kiedyś by zdewastował – są lekcją zaufania i szacunku, ciekawości i nadziei, a także nieustraszonego pragnienia wsparcia siebie bez względu na wszystko. Obyśmy wszyscy dobrze się tego nauczyli.
W Carlosa Alcarazaspotyka jednak prawie dziecko, które jakimś cudem już to wszystko wie, czując się tak dobrze we własnej duszy, jak każdy, kto przemierza planetę. Po załamaniu w ostatnim secie półfinału wiedział, że jeśli nadal będzie sobą, kosmos ostatecznie ugnie się pod jego wolą, a nawet jeśli tak się nie stanie, nadal będzie tym, kim jest. Można się spierać, że nikt nigdy w żadnym sporcie nie utrzymał równowagi między miłym chłopcem a zabójcą, grą dla zabawy i życia, w tak wspaniałej równowadze.
Obaj gracze grają dla (jeszcze więcej) historii. Jeśli Djokovic wygra – a mimo wszystko nie dostanie już wielu okazji – odpadnie sam na 25 wygranych turniejach głównych, o jedno więcej niż Margaret Court. A jeśli Alcaraz wygra – mimo wszystko nawet on nie jest w stanie pokonać czasu – zostanie najmłodszym człowiekiem, który ukończy wielkoszlemowy turniej w karierze, mając 22 lata i osiem miesięcy, czyli o trzy miesiące młodszy od Don Budge w 1938 roku. Oczywiście chodzi tu o tenis, ale przede wszystkim o wszystko, czego potrzeba, aby istnieć i rozwijać się jako istota ludzka.
Grać: 19:30 lokalnie, 8:30 GMT
