Pakistan balansuje na krawędzi. Jej struktura polityczna, gospodarcza i społeczna rozpada się w zastraszającym tempie, a w centrum tego zamieszania znajduje się jej najsłynniejszy i szanowany przywódca — Imrana Khana.
Khan, człowiek, który wsławił się nie tylko swoim bohaterskim zwycięstwem w Pucharze Świata w 1992 r., ale także tym, że był symbolem nadziei dla milionów Pakistańczyków, obecnie przebywa w więzieniu pod fałszywymi zarzutami, będąc ofiarą sfałszowanych wyborów i zmiażdżenia sądownictwa mającego na celu utrzymanie go trwale pozbawionego władzy. Jednak pomimo tych wyzwań popularność Imrana Khana jest najwyższa w historii.
Imran Khan jest kimś więcej niż politykiem; on jest ikoną. Globalna marka rozpoznawalna zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Pakistanie, gdzie jego przyjaciele i sojusznicy wyrazili ostatnio swoje poparcie dla jego uwolnienia.
Miliarder Richard Branson to najnowszy członek rosnącego chóru wpływowych osobistości wzywających do sprawiedliwości. Odsunięty od władzy w 2022 r. w wyniku zorganizowanego wysiłku pakistańskiej armii i rywalizujących ze sobą partii politycznych obecność Khana nadal wydaje się być duża, w miarę jak ewoluował od przywódcy politycznego do ucieleśnienia idei — idei, że elity pakistańskie nie mogą już dominować wśród robotników i średniego szczebla. zajęcia bezkarnie.
Khan reprezentuje Pakistan oparty na demokracji, uczciwości i sprawiedliwości. Jego sprzeciw wobec głęboko zakorzenionych elit – wojskowych, politycznych czy gospodarczych – uczynił go bohaterem dla milionów zwykłych Pakistańczyków, którzy widzą w nim nadzieję na bardziej sprawiedliwą i dostatnią przyszłość.
Jego usunięcie tylko jeszcze bardziej wzmocniło jego poparcie, pokazując, jak bardzo klasy rządzące są oderwane od rzeczywistości w terenie.
Zachód, zwłaszcza Waszyngton poniżej Joe Bidena I Londyn pod rządami premierów Rishi Sunak I Keira Starmerawydaje się nieświadomy przesunięć tektonicznych zachodzących w Pakistanie. Ukradzione wybory z lutego 2024 r. i późniejsze ataki na wymiar sprawiedliwości pogłębiły kryzys polityczny w kraju.
Gospodarka Pakistanu się załamała, terroryzm wzrósł, a jego zależność od niego wzrosła Chiny a kilka reżimów autorytarnych tylko się rozrosło. Wydarzenia te stanowią poważne zagrożenie nie tylko dla Pakistanu, ale także dla szerszego regionu i stabilności na świecie.
Jeśli Pakistan będzie kontynuował obecną trajektorię bez korekty kursu – poprzez uwolnienie Khana, wolne i uczciwe wybory oraz przywrócenie wiarygodności gospodarczej – konsekwencje będą katastrofalne. Krajowi najprawdopodobniej grozi upadek, a perspektywa ta powinna zaniepokoić zarówno Waszyngton, jak i Londyn.
Upadły Pakistan byłby podatnym gruntem dla wzrostu ekstremizmu i terroryzmu, co wywołałoby skutki na całym świecie. The Środkowy Wschód odwrócił się już plecami do Pakistanu, ale Zachodowi nie wolno popełnić tego samego błędu.
Jeśli Pakistan upadnie, wynikający z tego kryzys uchodźczy będzie bezprecedensowy. Mający jedną z największych populacji na świecie upadek Pakistanu prawdopodobnie spowodowałby największą migrację w historii ludzkości, ponieważ miliony ludzi uciekłyby z biedy i niestabilności.
Ci wysiedleńcy zwróciliby uwagę na Wielką Brytanię, gdzie przyciągałyby ich głębokie więzi rodzinne i historyczne, legalnie lub nielegalnie. Londyn wydaje się nieświadomy tykającej bomby zegarowej, jaką stał się Pakistan i katastrofy humanitarnej, która może być tuż za horyzontem.
Były prezydent USA Donalda Trumpaw przeciwieństwie do obecnych przywódców zachodnich utrzymuje bliskie stosunki z Imranem Khanem, nazywając go słynnie przyjacielem. Obaj mieli podobną wizję: ponownie uczynić swoje kraje wielkimi. Trump głośno nawoływał do uwolnienia Khana i jeśli wróci do władzy w 2024 r., prawdopodobnie wywrze znaczną presję na Pakistan, aby uwolnił Khana i powstrzymał się od stania się klientem Chin.
Milczenie Wielkiej Brytanii w tej sprawie jest jednak ogłuszające. Przyszłość Pakistanu, a co za tym idzie regionu, zależy od jednego człowieka. Gdy kraj stoi na krawędzi upadku, tylko jeden kapitan jest w stanie uratować mecz. Aby jednak tak się stało, Zachód musi obudzić się i podjąć działania, zanim będzie za późno.
