Opuszczona wioska w Wielkiej Brytanii odzyskana przez naturę jest „ogromna, dzika i fascynująca” | Wielka Brytania | Aktualności

Na dalekich zachodnich krańcach Wielkiej Brytanii znajduje się mała wioska, w której mieszka około 2000 osób. Poza tym, że jest otoczona ze wszystkich stron wyjątkową przyrodą, na pierwszy rzut oka wydaje się dość zwyczajna i nie różni się od setek innych wiosek w całym kraju.

Ale to, co wyróżnia tę wioskę od prawie wszystkich innych, to to, że nie jest to jej pierwotna lokalizacja. W rzeczywistości przeniesiono go tutaj hurtowo z lokalizacji nieco na wschód około sto lat temu. Ruiny pierwotnego miejsca, w tym domki, a nawet willa, są nadal widoczne, a jeden z odkrywców posunął się nawet do opisania tego miejsca jako „walijskiego Angkor Wat”.

Zezwolenie całych społeczności w Walii na utworzenie zbiorników zaopatrujących w wodę ośrodki miejskie Anglii do dziś wywołuje w Walii reakcję emocjonalną. Być może najbardziej znaną z nich jest wioska Capel Celyn, którą oczyszczono z ludzi, a następnie zalano, aby utworzyć zbiornik dostarczający wodę do Liverpoolu.

Ale woda nie była jedynym powodem przenoszenia lub całkowitego niszczenia wiosek. Szybki rozwój przemysłu łupkowego w XIX wieku dotknął także całe społeczności, każda posiadająca własną tożsamość i kulturę. Jedną z takich wiosek była Talysarn, która znalazła się w niewłaściwym miejscu w związku z rozwojem wydobycia łupków w całej Snowdonii w północno-zachodniej Walii. Z biegiem czasu mozaika małych kamieniołomów w dolinie Dyffryn Nantlle została wciągnięta w większe obiekty, takie jak potężny kamieniołom Dorothea, który był tak znaczący, że obecnie znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Wątpliwe jest, czy współczesne uznanie jego statusu o znaczeniu globalnym przyniesie jakiekolwiek pocieszenie dla mieszkańców wsi zmuszonych do opuszczenia swoich domów i przeniesionych kilometr na zachód. Ale zapuścili nowe korzenie i wioska pozostaje bastionem języka walijskiego, tak jak na początku XX wieku. w 1927 r. wiejska droga również została przesunięta na południe, choć nadal widoczne są ślady tak zwanej lokalnie Yr Hen Lon (po walijsku „stara droga”).

Niektóre ze starych budynków wiejskich pozostały w użytku przy kamieniołomie, a ich ruiny można oglądać do dziś. Należą do nich Plas Talysarn, wiejski dom zbudowany w XVIII wieku, a później rozbudowany w wiktoriańską willę.

Imponująca witryna przyciąga turystów z daleka. Jednym z takich gości jest fotograf Tony Harnett, który prowadzi Strona internetowa Klejnotów Snowdonii przybliżanie „ukrytych skarbów” parku narodowego. Tony udostępnił swoje zdjęcia z North Wales Live i powiedział, że jest zszokowany tym, co zastał w Dorothei.

„Widziałem zdjęcia Plas Talysarn i wiedziałem, że to interesujące miejsce” – powiedział. „Ale myślałam, że to wszystko. Kiedy tam pojechałam, nie spodziewałam się, że znajdę w okolicy aż tyle innych starych budynków. Na niektóre po prostu się natknęłam, inne widziałam w oddali, ale nie miałam czasu na zwiedzanie. Przyjechałam późno w ciągu dnia, na złotą godzinę na fotografię, więc miałam tam tylko dwie godziny. Ale z łatwością mogłabym zostać na cały dzień, jest tak wiele do odkrycia. „

Fotograf i autor Dziki przewodnik WaliaDaniel Start opisał pozostałości dzisiejszych ruin jako przypominające „walijski Angkor Wat”.

„Brakuje tylko pawianów” – pisze. „To rozległe, dzikie miejsce z wieloma fascynującymi, zarośniętymi ruinami, w tym kornwalijskim silnikiem belkowym i zarośniętymi pozostałościami kaplicy w Plas Talysarn”.

W czasach swojej świetności wielki dom Plas Talysarn był czymś naprawdę wyjątkowym. Miała fontannę, zbudowaną jako prezent na 21. urodziny dla córki właścicieli, rodziny Robinsonów, która przyjeżdżała i odjeżdżała dyliżansami. Za domem znajduje się stary tor, po którym dawniej jeździł tramwaj konny w Nantlle (konnie jeździły aż do początku lat 60. XX wieku). To teraz prowadzi donikąd i prowadzi do większej liczby otoczonych murem obudów.

W pobliżu znajdował się duży domek letniskowy i dalszy zbiór budynków. Uważa się, że to, co pozostało z jednej budowli, to gotycka kaplica lub szaleństwo. W wilgotnym lesie wszystko jest pokryte mchem i porośnięte winoroślą, a graffiti potęguje poczucie opuszczenia.

Plas Talysarn pozostał w rodzinie Robinsonów do 1905 roku, kiedy to został sprzedany spółce kamieniołomowej. Miejscowi pamiętają, że ostatni raz zamieszkiwano je w 1946 r., a ostatecznie opuszczono je, gdy osunięcie się ziemi zbliżyło Dorotheę zbyt blisko, by zapewnić sobie komfort.

W pobliżu znajduje się wejście do dawnego bloku ze stajnią i budami, później przebudowanego na prysznic dla górników. Znajduje się tu również dawna kotłownia, której dach w dużej mierze zniknął, chociaż pozostały dwa zniszczone kotły w Lancashire.

Inne sąsiednie budynki porośnięte są mchem i korzeniami drzew. Podobnie jak w przypadku wielu innych kamieniołomów, po wybuchu II wojny światowej produkcja znacznie spadła. Kamieniołom zamknięto ostatecznie w 1970 r. Kamieniołom Dorothea już dawno został zalany jeziorem na głębokość ponad 100 m. Miejsce to jest obecnie częścią wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa Krajobrazu Łupkowego Północno-Zachodniej Walii, który został ogłoszony przez UNESCO w lipcu 2021 r.

Historia ta sięga 500 milionów lat wstecz, kiedy powstał długi pas łupków kambryjskich pomiędzy dwiema dolinami w północnej Walii. Wzdłuż tego pasa znajdowały się jedne z największych i najbardziej produktywnych kamieniołomów łupku na świecie i mówi się, że region ten „pokrył dachem świat XIX wieku”. Łupek był dla północnej Walii tym, czym węgiel na południu.

Na tym obszarze znajdowało się wiele małych i oddzielnych kamieniołomów, których właścicielami byli liczni właściciele ziemscy. Z biegiem czasu fuzje i przejęcia doprowadziły do ​​powstania większych kamieniołomów, takich jak Dorothea, które zostały otwarte w 1820 r. i pozostawały w produkcji do 1970 r. W latach czterdziestych XIX wieku główne poziomy produkcji w Dorothea wydawały się dobre na przyszłość, jednak borykała się ona z poważnymi problemami powodziowymi, a w 1884 r. kilku mężczyzn utonęło w wyniku zalania kopalni.

W miarę ciągłego rozwoju kamieniołomów w dolinie Nantlle zdecydowano, że wioska Talysarn zostanie przeniesiona na zachód, gdzie istnieje do dziś i jest domem dla prawie 2000 mieszkańców.

W styczniu 1982 roku małżeństwo mieszkające w pobliżu Talysarn zauważyło podejrzaną aktywność w czerwonej budce telefonicznej naprzeciwko ich domu. W tym czasie detektywi i inne agencje próbowały zlokalizować osoby odpowiedzialne za spalenie domów wakacyjnych w Walii.

Kiedy Eifionwen i Moses Edwards zobaczyli dwóch nieznajomych w białym samochodzie, pojawiających się trzykrotnie w pobliżu ich domu z widokiem na budkę telefoniczną 6 stycznia 1982 roku, ich ciekawość wzrosła i zobaczyli, jak dwóch mężczyzn wkładało coś do budki telefonicznej.

Poczekali, aż odejdą, a następnie poszli zbadać sprawę. Moses Edwards, rozmawiając wówczas z dziennikarzami, powiedział, że znalazł w pudełku coś w rodzaju krótkofalówki: „Coś, czego przydałoby się policjantowi” – ​​powiedział.

Kiedy jednak wrócił do domu, samochód z dużą prędkością wrócił po wiejskiej drodze.

„Jeden z mężczyzn wysiadł i powiedział: «Wezmę to z powrotem. Pracuję dla GPO»” – powiedział. W tamtym czasie za usługi telefoniczne w Wielkiej Brytanii odpowiadała GPO (Poczta Generalna). Jednak pan Edwards mu nie uwierzył i kiedy miejscowa policja próbowała ustalić numer rejestracyjny samochodu, uniemożliwiło im to Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Lord Dafydd Wigley, ówczesny lokalny poseł do parlamentu, przypomniał sobie wcześniej historię mówiącą, że mężczyźni „podali się za inżynierów telefonicznych”, ale w rzeczywistości byli „tajnymi agentami (którzy) nie byli powiązani z lokalną policją (i działali) bez upoważnienia”.