NOWYMożesz teraz słuchać artykułów Fox News!
Argentyńska baza odtajnionych akt śledzących nazistowskich zbrodniarzy, którzy uciekli do Ameryki Południowej po II wojnie światowej, oferuje nowy wgląd w to, jak kraj traktował żyjących lub podejrzanych tam zbrodniarzy wojennych, w tym Adolfa Eichmanna i Waltera Kutschmanna.
Pokazują zmieniającą się postawę Argentyny wobec nazistowskich zbrodniarzy – od powolnych reakcji po wysiłki mające na celu zapobieżenie operacjom zagranicznego wywiadu na jej terytorium, takim jak porwanie przez Mossad w 1960 r. Adolfa Eichmanna o tym, jak inni nigdy nie zostali złapani, zniknęli lub zginęli, nie stając twarzą w twarz z sprawiedliwością.
Waltera Kutschmanna
Kutschmann był oficerem SS i Gestapo mieszkającym w obwodzie lwowskim w Polsce. Odegrał bezpośrednią rolę w zabójstwach ponad 1500 polskich Żydów, intelektualistów i cywilów. Jest także zamieszany w masowe morderstwa dokonywane przez Einsatzgruppen w regionach które są obecnie częścią Ukrainy.
Walter Kutschmann jest przedstawiony podczas II wojny światowej, kiedy był porucznikiem niemieckiego SS w Polsce. Kutschmann później uciekł do Argentyny pod przykrywką jako mnich. (powiązana prasa)
Z relacji świadków wynika, że Kutschmann publicznie strzelił w głowę 18-letniej żydowskiej pokojówce, oskarżając ją o przeniesienie choroby wenerycznej po rzekomym zgwałceniu.
Opublikowane akta argentyńskie ujawniają szczegółowy trop papierowy dotyczący gromadzenia danych wywiadowczych, komunikacji dyplomatycznej i wsparcia ocalałych wokół Waltera Kutschmanna, który przybył do Argentyny udając mnicha i przez dziesięciolecia mieszkał w tym kraju otwarcie pod pseudonimem Pedro Ricardo Olmo. W końcu stał się naturalizowanym obywatelem Argentyny pod swoim fałszywym nazwiskiem.
Duża część dokumentacji skupia się na korespondencji z 1975 r., kiedy grupy ocalałych i władze zagraniczne zintensyfikowały wysiłki w celu zlokalizowania Nazistowscy uciekinierzy. Telegram wysłany w lipcu 1975 r. od żydowskich organizacji ocalałych ostrzegał urzędników, w tym ówczesną prezydent Argentyny Isabel de Perón, że Kutschmann mieszka w kraju i jest poszukiwany przez zachodnioniemieckie władze sądowe.
W przesłaniu podkreślono, że ocaleni postrzegali jego dalszą wolność jako głęboko niepokojącą, zwłaszcza biorąc pod uwagę reputację Argentyny jako schronienia dla wielu wysiedleńców po wojnie. Telegram zawierał konkretne i publiczne zarzuty, że przybył on do Argentyny pod fałszywą tożsamością i podczas uzyskiwania obywatelstwa ukrywał swoją nazistowską przeszłość. Biorąc pod uwagę drażliwość Argentyny po nagłośnieniu kilku żenujących spraw, wydawało się, że kraj ten zaniepokoił władze, które obawiały się dalszego słabego rozgłosu w związku z jej luźnymi standardami policji.
W telegramie wysłanym do ministra spraw wewnętrznych Argentyny przez prezesa Żydowskiego Stowarzyszenia Ocalałych z Prześladowań Nazistowskich w lipcu 1975 r. odnotowano częściowo, że stowarzyszenie chciało „poinformować go, że od wielu lat przebywa w Argentynie naturalizowany obywatel Argentyny Pedro Ricardo Olmo y Olmos, alias nazistowski zbrodniarz Walter Kutschmann, były podporucznik hitlerowskich oddziałów bezpieczeństwa SS, poszukiwany przez władze sądowe Republiki Federalnej Niemiec.”
Dochodzenie CREDIT SUISSE WYJAŚNIA 890 kont reżimu nazistowskiego, mówi SEN GRASSLEY
Policjant stoi przed składem nazistowskich artefaktów odkrytych w 2017 r. podczas konferencji prasowej w Buenos Aires w Argentynie, środa, 2 października 2019 r. Władze argentyńskie znalazły skrzynkę w tajnym pomieszczeniu za regałem z książkami i odkryły kolekcję w trakcie szerszego śledztwa w sprawie dzieł sztuki podejrzanego pochodzenia znalezionych w galerii w Buenos Aires. (Natacha Pisarenko/AP Photo)
Kontynuowano: „Dla nas, ocalałych z nazistowskiej masakry, którym udało się ocalić i dotrzeć do tej hojnej ziemi, udręką jest to, że nazistowski zbrodniarz może swobodnie poruszać się po naszym kraju”.
W telegramie wysłanym przez José Moskovitsa dodano: „Z całym szacunkiem zwracamy się do Ministra o przyjęcie niezbędnych środków w sprawie przeciwko wspomnianemu Kutschmannowi, który wjechał do kraju pod fałszywym nazwiskiem i dopuścił się krzywoprzysięstwa w celu uzyskania obywatelstwa argentyńskiego, ukrywając swoją niezwykle poważną przeszłość”.
Po nowych doniesieniach władze poświęciły więcej uwagi inwigilacji Kutschmanna.
Liczne dokumenty oznaczone jako „ściśle poufne” i „bardzo pilne” wskazują na poczucie pilności i dyskrecji Argentyny, w tym memoranda i wnioski z Departamentu Rejestracji i Raportów z lipca 1975 r. z prośbą o przyspieszone sprawdzenie przeszłości „Pedro Ricardo Olmo/Waltera Kutschmanna”.
Z akt wynika, że Olmo nie był wcześniej karany ani wywiadowczy, co podkreśla trudności, jakie napotkały władze, łącząc jego argentyńską tożsamość z wojenną historią. Radiogramy i tłumaczenia wywiadu zagranicznego zawarte w aktach wskazują na koordynację z Interpolem i agencjami wywiadowczymi Niemiec Zachodnich, w tym na potencjalne kwestie ekstradycji i próby potwierdzenia, czy osoba mieszkająca w Argentynie była tą samą osobą poszukiwaną w Europie.
Jednak podobnie jak w przypadku innych nieudanych przypadków, takich jak wyszukiwanie Józefa Mengele czy Martina Bormanna władze czasami w dużym stopniu polegały na wycinkach prasowych, zamiast przeprowadzać bardziej proaktywne dochodzenia.
ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER ANTYSEMITYSTYCZNY DOSTĘPNY
Oficjalny telegram Stowarzyszenia Ocalałych z Prześladowań Nazistowskich z 2 lipca 1975 r. do ministra spraw wewnętrznych Argentyny, ostrzegający, że oficer SS Walter Kutschmann przebywa w kraju pod fałszywą tożsamością i prosi o podjęcie działań. (Archiwum Ogólne Rządu Argentyny)
W miarę wzrostu zainteresowania opinii publicznej magazyn Gente wykorzystał trop z 1975 r. w sprawie Kutschmanna, co doprowadziło do krótkiej interakcji i zdjęć jego (oraz jego argentyńskiej żony Geraldy Baeumler, weterynarza niemieckiego pochodzenia, później oskarżonej przez organizacje zajmujące się dobrostanem zwierząt o eksperymentowanie na psach i ich eutanazję w komorach gazowych) w Miramar, mieście na południu prowincji Buenos Aires.
Liczne wymiany zdań z Interpolem ustalają, że Olmo i Kutschmann to w rzeczywistości ta sama osoba, co doprowadziło do wydania przez Interpol nakazu aresztowania i wniosku o ekstradycję do Niemiec Zachodnich. Jednak hałas publiczny wystraszył Kutschmanna, któremu udało się uniknąć schwytania przez kolejną dekadę. W tym czasie argentyńskie dokumenty wskazują na odwrócenie starego szlaku papierowego, reakcji na wycinki prasowe i biurokracji.
W ciągu 10 lat władze otrzymywały dalsze informacje na temat miejsca pobytu Kutschmanna zarówno ze źródeł prywatnych, jak i publicznych, w tym między innymi ze znanego łowcy nazistów Simona Wiesenthala i Ligi Przeciwko Zniesławieniom. Drugi wniosek o ekstradycję złożony w 1985 r. ostatecznie doprowadził do aresztowania Kutschmanna w regionie Wielkiego Buenos Aires.
Kutschmann mógł być pierwszym nazistowskim zbiegiem wydanym przez Argentynę międzynarodowemu wymiarowi sprawiedliwości. Jednakże w czasie rozpatrywania jego sprawy o ekstradycję był internowany w miejscowym szpitalu ze względu na zły stan zdrowia, a w 1986 r. zmarł na atak serca, po czym został przekazany do Niemiec Zachodnich w celu przeprowadzenia procesu i oskarżenia.
Dokument argentyńskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 31 sierpnia 1986 r., informujący o śmierci Pedro Ricardo Olmosa, znanego również jako Walter Kutschmann, w Szpitalu Miejskim im. Juana A. Fernándeza oraz zawierający informację o przyjęciu do kostnicy i szczegółach sprawy. (Archiwum Ogólne Rządu Argentyny)
Adolfa Eichmanna
Eichmann był wyższym rangą urzędnikiem nazistowskim, opisanym przez Stany Zjednoczone Muzeum Pamięci Holokaustu jako „jednego z najważniejszych aktorów we wdrażaniu„ ostatecznego rozwiązania ”. Nadzorował masowe deportacje oraz tworzenie obozów zagłady i obozów koncentracyjnych, zamieniając ludobójstwo Żydów w proces uprzemysłowiony bez precedensu w historii.
Po wojnie Eichmann uciekł do Argentyny, używając szczurzych lin i fałszywej tożsamości. Osiadł na północ od Buenos Aires pod pseudonimem Ricardo Klement i mieszkał na ranczu wraz z rodziną, która nadal posługiwała się nazwiskiem Eichmann. Pracował także dla różnych niemieckich firm, w tym dla Mercedes-Benz, i pomagali mu inni obywatele Niemiec, którzy albo znali jego prawdziwą tożsamość, albo byli sympatykami nazistów.
Zdjęcie dowodu osobistego wydanego Adolfowi Eichmannowi, nazistowskiemu zbrodniarzowi wojennemu, urodzonemu w Solingen w Niemczech. W 1932 został członkiem SS i organizatorem działań antysemickich. Schwytany przez siły amerykańskie w 1945 r., kilka miesięcy później uciekł z więzienia, ukrywając swoją tożsamość, i w 1950 r. dotarł do Argentyny. Został odnaleziony przez izraelskich agentów i przewieziony do Izraela w 1960 roku. (Getty Images)
Odtajnione akta pokazują, że agencje wywiadowcze nieoficjalnie wiedziały o jego miejscu pobytu od początku lat pięćdziesiątych, co zaprzecza późniejszym twierdzeniom, jakoby władze lokalne dowiedziały się o jego obecności dopiero po uprowadzeniu przez Mossad w 1960 r.
Większość dokumentacji dotyczącej Eichmanna opiera się na pośrednich świadkach, którzy słyszeli, jak ludzie rozmawiali o nim, a nie rozmawiali z nim bezpośrednio.
W 1960 roku w brawurowej operacji przeprowadzonej przez Izraela Agenci Mossadu potajemnie porwali Eichmanna z ziemi argentyńskiej i przewieźli go, aby stanął przed sądem w Jerozolimie, gdzie w 1961 roku został ostatecznie skazany na śmierć po uznaniu go za winnego zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości. Został stracony w 1962 r. Jego ciało poddano kremacji, a szczątki rozrzucono w morzu poza izraelskimi wodami terytorialnymi.
Odtajnione akta i doniesienia prasowe sugerują, że ówczesny prezydent Argentyny Arturo Frondizi był wściekły i zawstydzony tym, co uznał za naruszenie suwerenności Argentyny przez Izrael. Kraj zaprotestował przeciwko działaniom Izraela o godz ONZ i zerwała stosunki dyplomatyczne z państwem żydowskim.
Szeroko zakrojone dochodzenie w tej sprawie ma na celu wyjaśnienie, w jaki sposób izraelski wywiad mógł przeprowadzić taką operację w Argentynie bez wykrycia. Akta ujawniają wewnętrzne pęknięcia w argentyńskim bezpieczeństwie, głównie spowodowane skrajną biurokracją i brakiem komunikacji między agencjami, nawet z biurem prezydenta.
Adolf Eichmann w kuloodpornej kabinie zakłada słuchawki, aby usłyszeć odczytany przeciwko niemu akt oskarżenia z 17 grudnia 1961 r. Kierował eksterminacją Żydów w Polsce, a następnie organizował deportacje i zagładę Żydów w 13 krajach Europy. (Keystone-Francja/Gamma-Keystone za pośrednictwem Getty Images)
KLIKNIJ TUTAJ, ABY POBRAĆ APLIKACJĘ FOX NEWS
Z akt wynika, że sprawa służyła ustanowieniu nowej doktryny bezpieczeństwa wewnętrznego, która pozwoliła uniknąć skandalu publicznego, zapobiegła jednostronnemu działaniu zagranicznych agencji w kraju i pozwoliła zachować ścisłą kontrolę rejestrów imigracyjnych.
Zawstydzenie związane ze sprawą Eichmanna trwało aż do późnych lat siedemdziesiątych, kiedy agencje nieustannie wycinały artykuły prasowe na temat tego, jak przedstawia się kraj za granicą. Ukształtowało to również sposób, w jaki Argentyna później poradziła sobie ze sprawą inni nazistowscy zbrodniarze.
