Opuszczona wioska, której mieszkańcom powiedziano, że „nie ma waszego domu” | Wielka Brytania | Aktualności

Niegdyś osada składająca się z kilkudziesięciu gospodarstw, pubu, cmentarza i ponad 200 mieszkańców, których przodkowie uprawiali ziemię od pokoleń, Epynt zamilkł w ciągu zaledwie kilku miesięcy. Jej wielowiekowa społeczność zniknęła, pozostawiając porzucone posiadłości i puste pola. Większość budynków nie przetrwała długo.

We wrześniu 1939 roku, po wybuchu drugiej wojny światowej, oficer armii przybył, aby ocenić ten odizolowany zakątek środkowej Walii. Do Świąt Bożego Narodzenia do wszystkich gospodarstw rolnych (których nazwy oficer miał trudności z wymówieniem) doręczono zawiadomienia, w których informowano zszokowanych mieszkańców, że mają czas do kwietnia 1940 r. na opuszczenie rodzinnych domów.

Ministerstwo Obrony określiło obszar o powierzchni 30 000 akrów jako ośrodek szkoleniowy. Miejscowej ludności powiedziano, że ich poświęcenie było niezbędne dla wysiłku wojennego i że otrzymają rekompensatę za swoje zakłócenia.

Ponieważ bomby już spadły, Ministerstwo Wojny desperacko potrzebowało dodatkowej ziemi i zasobów. Przez krótki okres 1940 r. społeczność w większości walijskojęzyczna myślała, że ​​przekonała Ministerstwo Obrony do ponownego rozważenia jego propozycji, raportuje WalesOnline.

Jednak gdy hitlerowscy naziści przetoczyli się przez Europę, Londyn odrzucił apele zrozpaczonej społeczności, nakazując jej znalezienie alternatywnych domów gdzie indziej, w których mogliby wychowywać rodziny i opiekować się bydłem. Niestety, 54 rodziny rolnicze zmuszone do opuszczenia nie miały w pobliżu zbyt wielu możliwości, a wiele z nich było zmuszonych przenieść się poza tę miejscowość.

Większość wierzyła, że ​​ten przewrót okaże się krótkotrwały i będą mogli wrócić po zakończeniu działań wojennych. Jednak Ministerstwo Obrony do dziś pozostaje właścicielem 30 000 akrów Mynydd Epynt, obecnie wyznaczonego jako obszar szkoleniowy Sennybridge, który pozostaje w użyciu przez siły brytyjskie do celów szkoleniowych i ćwiczeń strzeleckich.

Prawie wszystkie oryginalne budynki, w tym domy wiejskie, zostały zrównane z ziemią, chociaż pub The Drovers Arms Inn nadal stoi obok nagrobków na cmentarzu. Stanowią one praktycznie jedyne ślady rodzin, które żyły tam osiem dekad temu w czymś, co stanowiło bardziej osadę niż ściśle określoną wieś. Chociaż zdjęcia satelitarne w Mapach Google pokazują skromną sieć pasów w okolicy, większość z nich nie jest dostępna w Street View.

W 1940 roku rodziny trzymały się nadziei, że ostatecznie pozostaną lub przynajmniej wrócą. Jeszcze w marcu tego roku w kaplicy zwanej Capel y Babell odbywały się obchody Dnia św. Dawida.

Według doniesień jeden z mieszkańców, Thomas Morgan, często wracał, aby rozpalić ogień na palenisku, chroniąc w ten sposób mur przed pogorszeniem warunków atmosferycznych do czasu spodziewanego powrotu jego rodziny. Kontynuował tę codzienną praktykę, dopóki dwóch żołnierzy nie zwróciło się do niego z rozdzierającą serce informacją: jego majątek został zniszczony. Powiedzieli mu: „Wysadziliśmy gospodarstwo w powietrze. Nie będziesz już musiał tu przychodzić”.

Bethan Price, potomka jednej z rodzin Epynt, ujawniła, że ​​jej prababcia zostawiła klucz w zamku drzwi wejściowych, nie tracąc nadziei na powrót. Jeszcze inni pogodzili się z ostatecznością swojego wyjścia.

Jedna z kobiet zażądała nawet usunięcia drzwi wejściowych, gdy opuszczała wioskę. Dla wielu mieszkańców oznaczało to koniec pewnej epoki, a ich znany świat zniknął na zawsze.

W czerwcu 1940 r. zamknięto szkołę i kaplicę, wojsko przystąpiło do demontażu żywopłotów, a 1 lipca 1940 r. rozpoczął się ostrzał ciężkiej artylerii. Według NFU Cymru 10-letni wówczas Elwyn Davies wspomina wymuszoną przeprowadzkę swojej babci, która ostatecznie osiedliła się w Carmarthenshire: „To był bardzo ponury czas. To był czas wojny i lokalnie nie było zbyt wielu opcji. Zaledwie tydzień po jej wyjeździe zrównali z ziemią jej dom. Wszystko zrównali z ziemią”.

Iowerth Paete, który wcześniej pracował jako kustosz w Narodowym Muzeum Historii St Fagans, został wysłany, aby uchwycić wydarzenie swoją kamerą. Przypomniał sobie, że widział konie ciągnące wozy wypełnione dobytkiem wzdłuż drogi wyjeżdżającej z wioski i starszą kobietę płaczącą, siedzącą na krześle przed domem, który zmuszono do opuszczenia.

Obecny poseł do parlamentu Ben Lake, którego babcia Beryl Lake była ostatnim dzieckiem urodzonym w Epynt, powiedział NFU Cymru: „Przejęcie Epynt 80 lat temu to znaczący, ale często pomijany rozdział w historii Walii. Cała społeczność została wysiedlona, ​​a rodziny musiały opuścić gospodarstwa, które były uprawiane przez ich przodków od pokoleń”.

Jednak pomimo panującej wówczas złości, wyrażanie sprzeciwu było postrzegane jako osłabienie wysiłku wojennego i walki aliantów z Hitlerem. W rezultacie przymusowa ewakuacja Epynt nigdy nie zyskała takiego historycznego uznania, jak na przykład Capel Celyn w Dolinie Tryweryn, który został celowo zalany w 1965 r., aby zapewnić wodę pitną domom Liverpoolu.

Rzeczywiście, osiemdziesiąt lat później pamięć o Epynt zatarła się – podobnie jak inskrypcje dawnych mieszkańców wyryte na zwietrzałych nagrobkach w XIX-wiecznej kaplicy.

Odwiedzający mogą odkryć Drogę Epynt poprzez kilka tras spacerowych o różnej długości, po których „owce swobodnie wędrują po poligonach artyleryjskich, a czerwone latawce szybują nad żołnierzami podczas ćwiczeń”, ale „dźwięk wiatru przerywany jest hukiem moździerzy”. Centrum dla zwiedzających Epynt Way, mieszczące się w tradycyjnym gospodarstwie, udziela odwiedzającym wskazówek: „Jeśli zobaczysz jakieś szczątki wojskowe, nie martw się, jesteś bezpieczny, ale proszę nie podnosić rzeczy. Możesz zobaczyć trenujących żołnierzy, ale bardziej prawdopodobne jest, że zobaczysz kanie rude, zające i inne dzikie zwierzęta”.