„Nagle słychać głośny huk”: naloty, przerwy w dostawie prądu i frustracja w rosyjskim mieście na linii frontu | Wiadomości ze świata

Stoję na środku centralnego placu Biełgorodu i widzę na obwodzie trzy białe, przysadziste budowle.

Obok teatru i gmachu parlamentu regionalnego wyglądają nie na miejscu.

Z boku każdego egzemplarza wydrukowane jest czerwone słowo „ukrytiye”. Oznacza „okładkę”.

Śledź najnowsze aktualizacje na temat wojny na Ukrainie

To schrony przeciwbombowe, a są ich setki w całym mieście. Podobno są tymczasowe, ale dwa lata po zainstalowaniu wydają się coraz bardziej trwałe.

Kiedy Kreml rozpoczął inwazję na Ukraina cztery lata temu schrony przeciwbombowe na ojczystym terenie zdecydowanie nie były częścią planów bojowych.

Podobnie jak barykady na przystankach autobusowych w Biełgorodzie. Ani sieci przeciw dronom rozwieszone nad szkołami i centrami handlowymi. Ani częste obecnie przerwy w dostawie prądu i prądu.

Ale eksportując wojnę, Rosja również przywiózł go do domu, a Biełgorod znalazł się na pierwszej linii frontu odwetu Ukrainy.

W odległości 25 mil (40 km) od granicy znajduje się najbliższe rosyjskie miasto walczącemu.

Spotykamy 80-letnią Ludmiłę przed jej blokiem na obrzeżach miasta, kilka godzin po uderzeniu dronów.

Jeden uderzył w jej sypialnię, gdy ona i jej mąż Władimir byli w domu.

„Wleciała przez okno, uderzyła w podłogę, eksplodowała, a następnie poleciała do drugiego pokoju” – mówi nam, wciąż w szoku.

Gdy patrzymy na zwęglone cegły, rozlega się dźwięk syreny alarmowej.

„Znowu” – wzdycha Ludmiła, po czym wprowadza nas do środka, abyśmy się schronili.

Kiedy syrena ucichnie, kierujemy się do jej mieszkania, gdzie zaraz po otwarciu drzwi uderza mnie zapach spalenizny.

Na ścianach widoczne są pęknięcia, a na podłodze ślady przypaleń. Ekipy ratunkowe usunęły już meble znajdujące się w środku, ponieważ nie zostało już nic do uratowania.

Wybuch prawie na pewno zabiłby parę, gdyby znajdowali się w tym samym pomieszczeniu.

„Jesteśmy tak zmęczeni, że nawet nie możesz sobie tego wyobrazić” – mówi.

„Panie, czym sobie na to zasłużyliśmy? Mieszkaliśmy na Ukrainie, byliśmy przyjaciółmi. A spójrz na to, teraz ze sobą walczymy”.

Rzadko się słyszy, jak ludzie tak otwarcie dyskutują o wojnie w Rosji każda krytyka może wylądować za kratami.

Ale Biełgorod nie jest taki jak inne rosyjskie miasta. W innych częściach kraju wojna może wydawać się odległa i oderwana, ale nie tutaj.

Jak dowiadujemy się z pierwszej ręki, istnieje ciągłe zagrożenie atakiem.

„Szczęśliwa ucieczka”

Jesteśmy w drodze do miasta Shebekino, pięć mil (8 km) od granicy z Ukrainą, gdy nagle słychać głośny huk.

„Zatrzymywać się!” krzyczy jeden z członków drużyny. „Szybko, wyjdź!” W nasz pojazd właśnie uderzył dron.

Wyskakujemy i ścigamy się po lodzie, szukając schronienia za ścianą opuszczonej fabryki.

Nie wiemy, skąd przybył dron. Nasz skaner radarowy nie wykrył żadnych zagrożeń.

Uważamy, że był to „uśpiony” dron, który czyhał na potencjalny cel.

Z jakiegoś powodu jego pilot, obsługujący maszynę zdalnie za pomocą kamery pokładowej, wybrał nasz samochód.

Wyładowane materiałami wybuchowymi drony kamikaze są zaprojektowane tak, aby detonować po uderzeniu.

Ten nie. Zamiast tego leżał tlący się na drodze, zanim przybyło wojsko, aby go zabrać.

To była bardzo szczęśliwa ucieczka i przerażająco bliska ilustracja codziennych niebezpieczeństw, na jakie narażają się mieszkańcy regionu.

„Sami w naszym smutku”

Podobnie jak Moskwa, Kijów zaprzecza, jakoby atakował ludność cywilną.

Ale podobnie jak na Ukrainie, także w Rosji cywile zginęli podczas wojny, choć na znacznie mniejszą skalę.

Według władz lokalnych w obwodzie białogrodzkim od początku walk co najmniej 440 osób zginęło, w porównaniu do ponad 15 000 osób, które według ONZ zginęło na Ukrainie.

Matka Lizy, Wiktoria, zginęła podczas ostrzału Biełgorodu nieco ponad dwa lata temu.

Była na zakupach z Lizą, której lewa noga została amputowana po uderzeniu odłamkiem. Miała wtedy osiem miesięcy.

„To były bardzo trudne dni” – mówi jej wujek Dmitri, który przez kilka miesięcy przebywał z Lizą w szpitalu i ją adoptował.

„Ona i ja zostaliśmy sami w żałobie”.

Dymitr urodził się w Biełgorodzie i tam mieszka cała jego rodzina, łącznie z matką i babcią. Dlatego został. Oznacza to jednak, że życie jest w zasadzie wstrzymane – spędzane głównie w pomieszczeniach zamkniętych i pod przykryciem.

„Chciałbym, żeby był pokój, żeby dzieci mogły żyć pełnią życia” – mówi mi.

„Nasze dzieci wiedzą, czym są ataki wampirów, czym są drony i czym jest widok z perspektywy pierwszej osoby. Dziecko w tym wieku nie musi tego wiedzieć.

„Powinno być dzieciństwo, a nie ta sytuacja”.

Na poziomie oficjalnym Biełgorod przyjął swoją rolę miasta frontowego.

Lokalne muzeum przygotowało specjalną wystawę zatytułowaną „Anioły zwycięstwa”, która honoruje obronę przeciwlotniczą Biełgorodu.

Zwiedzającym prezentowane są pozostałości zestrzelonych ukraińskich rakiet i dronów.

Nie ma wzmianki o tym, dlaczego Biełgorod został zaatakowany. Brak informacji o tym, kto rozpoczął wojnę. Jedynym przesłaniem jest to, że ofiarą jest Rosja.

Podobnie jest ze schronami przeciwbombowymi. Zainspirowały nową linię pamiątkowych breloków do kluczy. Znak niebezpieczeństwa zamienił się w symbol buntu.

„Razem aż do zwycięstwa”

Jest tu wielu, którzy wierzą w tę narrację. W lokalnych biurach Partii Komunistycznej grupa starszych kobiet tka siatki maskujące, które zostaną wysłane rosyjskim żołnierzom na froncie.

„(Wojsko) jest naszą ochroną, my jesteśmy ich ochroną. Razem jesteśmy silni, razem aż do zwycięstwa” – mówi mi Olga pod czujnym okiem Józefa Stalina, którego gigantyczny portret wisi na ścianie.

Kobiety twierdzą, że od początku wojny codziennie zarzucają sieci i obiecują, że będą to robić aż do jej zakończenia.

„Mamy dużo pracy do wykonania” – mówi Raisa, gdy za nią wyłania się obraz innej ikony Związku Radzieckiego, Władimira Lenina.

„Cieszymy się, że jesteśmy tacy silni i niczym nie zmęczeni. Chcemy po prostu pokoju i prawdziwego życia”.

Chociaż niektórzy wierzą w drogę Rosji, jasne jest, że tutaj również panuje frustracja.

I wydaje się, że rośnie, im trudniejsze staje się życie.

Galina (73 l.) od pięciu dni żyje przy świecach po ukraińskim strajku w lokalnej sieci energetycznej.

Ale kogo ona krytykuje? Władze lokalne, że nie naprawiły problemu, kiedy obiecywały, że to zrobią.

„Rozumiemy sytuację militarną, rozumiemy, ale kłamstw nie można zrozumieć” – mówi.

Przeczytaj więcej:
Jak wojna wpłynęła na Zełenskiego i Putina?
Wojna na Ukrainie „fundamentalnie się zmieniła”

Tysiące mieszkańców Ukrainy przez kilka tygodni zimą żyło bez ogrzewania i elektryczności z powodu rosyjskich problemów ukierunkowanie na infrastrukturę energetyczną.

Ale teraz ludzie tutaj również tego doświadczają, gdy temperatura na zewnątrz sięga -20°C.

Tatiana ma na sobie kapelusz i płaszcz i prowadzi nas przez mrok do swojego mieszkania. Obawia się, że przerwy w dostawie prądu będą się powtarzać.

„To trwa już bardzo długo i mamy wrażenie, jakbyśmy po prostu lizali rany i nie mogli szybko dojść do siebie” – mówi.

I tyle – nikt nie wie, kiedy to się skończy.

Za całą dyplomację nadal nie ma przełomów. Rozmowy pokojowe wciąż uderzają w ceglany mur.

I nawet jeśli Moskwa uzyska pozytywne zakończenie jakiegokolwiek porozumienia pokojowego, wielu tutaj może zastanawiać się, czy było warto.

Koszt wojny dla Rosji został odsłonięty – straty, sankcje, izolacja. Ale korzyści? Po czterech latach nadal nie są one jasne.