W 2002 r. na własnym lodzie i śniegu w stanie Utah Stany Zjednoczone pobiły swój rekord największej liczby złotych medali (10, pobijając poprzedni rekord wynoszący sześć) i największej liczby medali w klasyfikacji generalnej (34, ponad dwukrotnie więcej niż poprzedni rekord wynoszący 13) zdobytych przez ten kraj w jednym Zimowe Igrzyska Olimpijskie.
W 2026 r. Stany Zjednoczone pobiły ten krajowy rekord o złote medale z 12i po raz pierwszy przekroczył granicę 30 medali poza Ameryką Północną (Norwegia pobiła ogólny rekord, zdobywając 18 złotych).
Jeśli ta statystyka wydaje się zaskakująca, być może dzieje się tak dlatego, że większość amerykańskich medali zdobyli ludzie, którzy nimi są nie nazwiska domowe. W amerykańskiej telewizji nie zobaczysz kibicujących im Snoop Dogga i Marthy Stewart. Możesz nawet nie znać ich sportu.
Oczywiście niektórzy sportowcy, którzy wzbudzili wrzawę przed igrzyskami, dotrzymali słowa – Mikaela Shiffrin, Alysa Liu, Jordan Stolz oraz męskie i żeńskie drużyny hokejowe. Ilia Malinin nie popisał się w konkursie indywidualnym, ale nie możemy zapominać, że jego nieziemskie umiejętności zapewniły złoto w konkursie drużynowym.
Ale możesz wygrać wiele konkursów z ciekawostkami, wymieniając nazwiska innych amerykańskich medalistów i prosząc uczestników o podanie nazw swoich wydarzeń. Elżbieta Lemley? Connora Currana? Bena Ogdena? Jaelin Kauf? Paula Moltzan i Jackie Wiles?
Podsumowuje to jedna oszałamiająca statystyka: w Milano Cortina Stany Zjednoczone zdobyły więcej medali w narciarstwie biegowym niż w snowboardzie.
Zgadza się. Narciarstwo biegowe. Amerykanka GOAT, Jessie Diggins, w swoich pierwszych zawodach pokonała kontuzję żeber i zdobyła ciężko zdobyty brąz. Aby zdradzić jedną z powyższych odpowiedzi na ciekawostki: Ogden zdobył srebro w sprincie drużynowym mężczyzn, a wraz z Gusem Schumacherem zdobył kolejne srebro w sprincie drużynowym.
Medale snowboardowe? Dwukrotny obrońca tytułu mistrza halfpipe’a Chloe Kim zdobyła srebro. Jake Canter, który przystąpił do igrzysk z uboższym życiorysem niż wielu jego kolegów z drużyny, zdobył brąz w zawodach Slopestyle, co jest medycznym cudem, biorąc pod uwagę, że jako 13-latek przeżył straszny wypadek, po którym przez prawie tydzień pozostawał w śpiączce farmakologicznej.
I tyle. W 2002 roku amerykańscy snowboardziści wygrali więcej w jednej konkurencji, zdobywając podium w halfpipe mężczyzn.
W tym roku Stany Zjednoczone wypadły tylko nieznacznie lepiej w powiązanych wydarzeniach w narciarstwie dowolnym, które podobnie jak zawody snowboardowe zostały chętnie włączone do programu olimpijskiego przez MKOl, próbując przyciągnąć młodzieżową publiczność. Alex Ferreira uzupełnił swój set medalowy w narciarskim halfpipe, weteran Alex Hall sięgnął po srebro w Slopestyle, a Mac Forehand zdobył srebro w big air. Cztery lata temu Stany Zjednoczone zdobyły pięć medali w tych samych trzech konkurencjach.
Co się dzieje? W pewnym sensie amerykańskie gwiazdy „sportów ekstremalnych” są ofiarami własnego sukcesu. I to może nie być złe.
Weźmy pod uwagę koszykówkę, która dominuje w dużej części amerykańskiej kultury, od izolowanych koszy na farmach po ruchliwe asfaltowe boiska w śródmiejskich dzielnicach. Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone rządziły igrzyskami olimpijskimi, nawet gdy gracze z college’u rywalizowali z de facto profesjonalistami z innych krajów. Przywrócili porządek, gdy do walki dołączyli gracze NBA, ale męskiej drużynie nie udało się zdobyć złota w 2004 roku i od tego czasu stawiano czoła wyzwaniom na wszystkich igrzyskach olimpijskich, mimo że amerykańskie kobiety nadal utrzymują się na poziomie znacznie przewyższającym ich rówieśniczki. Nieprzypadkowo pula talentów NBA składa się obecnie mniej więcej w jednej czwartej z zagranicy, a amerykańscy mężczyźni będą musieli wyprzedzić takich zawodników jak Giannis Antetokounmpo, Luka Dončić i Victor Wembanyama na następnych Letnich Igrzyskach Olimpijskich.
Choć społeczność koszykarzy w USA może zgrzytać zębami, obserwując, jak męska drużyna USA pracuje nad zwycięstwem, może też pogratulować sobie ewangelizacji tego sportu. Porównaj koszykówkę z hokejem kobiet, w którym dwójką finalistów niemal wszystkich mistrzostw świata i turniejów olimpijskich są Kanada i Stany Zjednoczone, co sprawia, że faza „każdy z każdym” i wczesne fazy pucharowe są prawie bez znaczenia.
Snowboarding przeszedł ten sam globalny rozwój. Podobnie jak koszykówka, ten sport urodził się w USAi amerykańskich sportowców od dawna dominują. W tym roku zdobycie przez Kima srebra, a nie złota, było szokiem. Ale jest to także zwycięstwo pośrednie, które pokazuje, jaki wpływ wywarli amerykańscy snowboardziści jako całość, a szczególnie sama Kim. Kim nie zawiodła w swoim wydarzeniu. Wyprzedził ją południowokoreański Gaon Choi. A kto zainspirował Choi, a nawet bezpośrednio był jego mentorem? To byłby Kim.
Zatem szklanka do połowy pełna interpretacja rosnących wyzwań, przed którymi stoi świat w snowboardzie i narciarstwie freestyle, byłaby taka, że sport i rozrywka nadal stanowią główne towary eksportowe Stanów Zjednoczonych, czego dowodem są dźwięki Sweet Caroline podczas przerw w hokeju na lodzie we Włoszech. Podejście „szklanka do połowy pusta” polega na tym, że amerykańscy sportowcy usilnie starają się pozostać mistrzami sportów wynalezionych w Stanach.
Tymczasem w innych częściach Włoch Stany Zjednoczone radziły sobie całkiem nieźle. Narciarze alpejscy odbili się od zdobycia jednego medalu w 2022 r., by tym razem zdobyć cztery, mimo że Lindsey Vonn doznała strasznej kontuzji, a Shiffrin zdobyła tylko jeden medal. Łyżwiarze szybcy na długim torze zdobyli pięć medali, najwięcej od czasu, gdy trio w składzie Joey Cheek, Shani Davis i Chad Hedrick zdobyło siedem w 2006 roku. Inne medale zdobyli zarówno w sportach typowych (hokej na lodzie, łyżwiarstwo figurowe, bobsleje kobiet), jak i nietypowych (saneczkarstwo, curling).
Zarówno snowboard, jak i narciarstwo freestyle są w bardzo dobrym miejscu, a nowe pokolenia w USA i poza nim przesuwają granice tego sportu i znajdują nowe sposoby na kręcenie się i kręcenie.
