Obrazy Jerome Miron-Imagn
Detroit Red Wings były obrazem spójności dla fanów hokeja tysiąclecia na całym świecie.
Playoffy dokonali przez 25 sezonów w latach 1990-91 do 2015-16. Wygrali Puchar Stanleya w 1997, 1998, 2002 i 2008 roku podczas tego biegu i byli prawowitymi pretendentami do większości tego ćwierćwiecznego biegu.
Od czasu tej serii drużyna nie znalazła drogi do sezonu i walczyli jako mucha środkowa drużyna.
Początek tego sezonu nie wyglądał inaczej. Może to być, ponieważ czerwone skrzydła znajdują się w dzikiej karcie i kontrolują swoje przeznaczenie w wyścigu playoff. Prawdopodobnie nie byliby na tej pozycji, gdyby nie zatrudnili Todda McLellan jako trenera 26 grudnia. Jego decyzje w składzie i Lucas Raymond zbliżający się do statusu elitarnego pomogły drużynie w wykonaniu dwóch ogromnych serii wygranych i poruszania się po ruchliwej rasie dzikiej karty. .
Zgromadzili intrygującą grupę młodych talentów w Moritz Seider, Lucas Raymond i Simon Edvinsson, aby pomóc w otoczeniu kapitana Dylana Larkina i innych weteranów, takich jak Patrick Kane i Alex Debrintat.
Ale kiedy McLellan został zatrudniony, czerwone skrzydła były remisowane na ostatnią konferencję wschodnią, a ich gra w rękę utrzymywała ich przed skromną szablą Buffalo. Są teraz w drugim miejscu dzikiej karty, zaledwie jeden punkt za Senatorów Ottawy z grą w ręku.
Być może były to magiczne słowa McLellana na treningu dzień po przegranej pierwszej grze 5-2 z Maple Leafs w Toronto.
„Zagraj w hokeja.
Detroit jest najgorętszym zespołem w NHL od czasu budzenia, przechodząc 15-4-1. Procent 0,775 punktów jest nieco nierealny w utrzymaniu przez kolejne dwa miesiące, ale kluczowe ruchy ustawiają je tak, aby pozostały konkurencyjne.
Obejmuje to podniesienie 20-letniego debiutanta Marco Kaspera na górną linię.
Chociaż plan Kaspera w perspektywie długoterminowej jest gra, dając mu szansę gry przeciwko przeciwnym najlepszym graczom jest świetny dla jego rozwoju. Widzi trudniejsze pojedynki obronne i był doskonałym uzupełnieniem ofensywnie Larkina i Raymond.
Kasper jest dość prostym graczem z północy i południa, który może nie mieć odrobiny dynamizmu, ale jest niezawodnym i zadziornym kodem. Nie wstydzi się wykonywać brudnej roboty, która pozwala jego dynamicznym liniowcom możliwości gry z krążeniem i tworzenia magii, która doprowadziła do sukcesu tej linii.
McLellan oddzielił także najlepszą parę obrony Seider i Edvinsson. W obliczu najtrudniejszej konkurencji każdej pary w NHL, ponieważ Detroit był wbijany, gdy nie był na lodzie.
McLellan opiera się teraz, aby uruchomić program na osobnych parach.
Nowa najlepsza para Seider i weterana Ben Chiarot wyglądała lepiej niż w przeszłości. Seider nadal prezentuje się jako obrońca nr 1, podczas gdy Chiarot zdecydował się odgrywać rolę defensywną, wiedząc, że jego partner może więcej niż jego własny.
Poproszenie Edvinssona o prowadzenie gry na własnej parze było odważnym ruchem. Chociaż technicznie nie jest debiutantem, jest to jego pierwszy pełny sezon NHL. Jest niewiarygodnie przystosowany do tempa gry i wygląda jak bardzo solidny obrońca i zdolny do ruchu.
Jego nowy partner, debiutant Albert Johansson, był niespójnie w składzie przed zmianą coachingu i tylko około 13 minut, kiedy wziął lód. Po tym, jak był zdrowym zadrapaniem w swoich pierwszych czterech meczach z McLellanem, Johansson stał się integralną częścią czwórki zespołu. Jego defensywna gra i skłonność do stworzenia bezpiecznej gry dały skrzydłom zdolnym partnerowi dla Edvinssona pomimo młodzieży pary. Gra Johanssona przyniosła mu skok w czasie lodu, średnio około 18:30 na mecz.
Inni młodzi ludzie otrzymują również większe role i lepsze wyniki pod McLellanem.
Czas lodu Jonatana Berggrena wzrósł o prawie dwie minuty i zebrał 10 punktów od czasu przejęcia McLellan. Elmer Soderblom powrócił do składu po 21 meczach NHL Stint w zeszłym roku, a on wyglądał tak konsekwentnie w roli z siedzibą, jak w swojej karierze zawodowej. Ma pięć punktów w dziewięciu grach, jednocześnie średnio 12:45 w czasie lodu.
Potem jest Raymond, który zrobił kolejny krok po przełomie w zeszłym sezonie. Przeszedł od robienia gry w wielkich chwilach do dyktowania gry prawie za każdym razem, gdy jest na lodzie. Rozdziela swoich przeciwników w ich szwach i podnosi otaczających go ludzi, co było mile widzianym widokiem.
Czerwone skrzydła nie miały szczęścia w loterii draftu w grubości ich przebudowy, ale znalezienie Raymonda w 2020 r. Było darem niebios. W tym sezonie mógł przyćmić 90-punktowy znak, umieszczając go wśród elity NHL. Jego 26 punktów od czasu zmiany coachingu jest siódme w NHL w tym czasie, więcej niż gracze tacy jak Connor McDavid, Mitch Marner i Jack Eichel.
Raymond I Larkin są w 4 narodach, które reprezentują odpowiednio Szwecję i USA, ale reszta drużyny dostaje zasłużoną przerwę. Mogą odpocząć, aby uzyskać bardzo ważny bieg. Wychodzenie z przerwy i trzymanie stopy na gazie będzie integralna w utrzymywaniu skrzydeł na siedzeniu kierowcy playoff.
McLellan ten zespół gra w najlepszym hokeju od lat. Zaufanie do młodzieży i poleganie na umiejętnościach będzie im dobrze służyć w perspektywie długoterminowej i powinno być również korzystne w krótkim okresie. Zmiana coachingowa była pierwszym ruchem w serii ruchów, które pomogły poprowadzić czerwone skrzydła. Są ustawione na sukces, a ich energia i postawa na lodzie i poza nim pokazały dokładnie to.
Uzyskaj najnowsze wiadomości i popularne historie, obserwując Wiadomości hokejowe w Google News I Subskrybując hokejowy biuletyn wiadomości tutaj. I podziel się swoimi przemyśleniami, komentując poniżej artykuł na thn.com lub przez Odwiedzanie naszego forum.
