Australia obchodzi 60. rocznicę zniknięcia dzieci Beaumontów. Sprawa ta pozostaje jedną z najbardziej bolesnych, nierozwiązanych tajemnic kraju.
26 stycznia 1966 roku dziewięcioletnia Jane Beaumont, jej 7-letnia siostra Arnna i 4-letni brat Grant opuścili dom w Somerton Park na krótką wycieczkę do Glenelg Beach. To była znajoma letnia wycieczka, na której trio odbywało się już wiele razy.
Wrócili do domu wczesnym popołudniem.
Poznaj aktualności dzięki aplikacji 7NEWS: Pobierz już dziś
Nigdy nie wrócili.
Następnie odbyło się jedno z największych i najbardziej wyczerpujących śledztw w historii Australii.
Policja, wolontariusze i zwykli mieszkańcy Australii Południowej przeczesywali plaże, wydmy, kanały ściekowe i przedmieścia Adelajdy. Ścigano tysiące tropów, zbadano dziesiątki podejrzanych, a sprawa przez lata trafiała na pierwsze strony gazet.
Mimo ogromnych wysiłków nie natrafiono na żaden ślad po dzieciach.
„Ktoś, kogo znali”
Zniknięcie głęboko zmieniło życie Australijczyków. Zmieniło to sposób, w jaki rodzice nadzorowali dzieci w miejscach publicznych, wpłynęło na praktyki policyjne w całym kraju i stało się decydującym momentem w historii społecznej Australii Południowej.
Kryminolog i psycholog kliniczny sądowy dr Brianna Chesser z RMIT stwierdziła, że wraz z upływem czasu prawdopodobieństwo przełomu staje się coraz mniejsze.
„Od zaginięcia dzieci Beaumont minęło prawie 60 lat i jest mało prawdopodobne, że po takim czasie nadal będą żyły” – powiedziała 7NEWS.com.au.
„Biorąc pod uwagę to, co wiemy, jest prawdopodobne, że osobą, która je zabrała, był ktoś, kogo znali. Kilku świadków zeznało, że widziało dzieci z mężczyzną, z którym wydawało im się, że dobrze się czują.”
Chesser powiedział, że największą przeszkodą w rozwiązaniu sprawy pozostaje brak przyznania się do winy lub nowych dowodów.
„W ciągu ostatnich dziesięcioleci było wiele osób zainteresowanych tą sprawą, ale bez świeżych informacji możemy nigdy nie uzyskać ostatecznych odpowiedzi na temat tego, co się stało” – stwierdziła.
Powiedziała, że sprawa zasadniczo zmieniła sposób, w jaki Australijczycy myślą o bezpieczeństwie dzieci.
„To jedna z tych zbrodni, które ukształtowały Australię jako naród. Nastawienie społeczności zmieniło się dramatycznie; pomysł trójki małych dzieci jadących samotnie na plażę wydaje się teraz nie do pomyślenia.”
Chwytające etui
Choć narzędzia dochodzeniowe ewoluowały, Chesser ostrzega, że zaginięcia dzieci pozostają rzeczywistością.
„Dzieci należą do najbardziej bezbronnych grup w naszej społeczności. Postępy technologii i monitoringu zmieniły sposób prowadzenia dochodzeń w sprawie tych przestępstw, ale to nie znaczy, że dzieci nadal nie znikają” – powiedziała.
„Każdego roku w Australii zgłasza się około 25 000 zaginięć dzieci, a większość z nich zostaje rozwiązana w ciągu 24 godzin. Jednak co roku na listę osób długoterminowo zaginionych dodawanych jest około 130 nowych przypadków, choć tylko niewielki ułamek dotyczy dzieci, które zaginęły w młodym wieku.”
Chesser powiedział, że sprawy takie jak tajemnica Beaumonta nadal przyciągają opinię publiczną, ponieważ dotyczą uniwersalnej ludzkiej reakcji.
„Te sprawy cieszą się ogromnym zainteresowaniem opinii publicznej, ponieważ wiążą się z licznymi apelami o pomoc i informacje” – stwierdziła.
„Na poziomie ludzkim wszyscy pragniemy bezpiecznego powrotu zaginionego dziecka, w tym przypadku trójki dzieci. Głęboko wczuwamy się w pozostawionych rodziców i rodziny. „
Jim i Nancy Beaumont, którzy spędzili życie mając nadzieję na przełom, zmarli, nie dowiadując się, co stało się z ich dziećmi. Ich cicha godność i trwały smutek pozostają jednymi z najbardziej przejmujących elementów tragedii.
Osoby zainteresowane
Na przestrzeni dziesięcioleci pojawiło się kilka interesujących osób. Wśród nich był biznesmen z Adelajdy Harry Phipps, były właściciel fabryki Castalloy w North Plympton.
Jego nazwisko zostało powiązane ze sprawą po tym, jak bracia Robin i David Harkin oświadczyli, że jako nastolatkom płacono im za kopanie w fabryce „dziury przypominającej grób” zaledwie kilka dni po zniknięciu dzieci.
Ich relacja ponownie wzbudziła zainteresowanie tym miejscem i doprowadziła do wielu poszukiwań, w tym najszerszych wykopalisk w 2025 r.
Poszukiwania w 2025 r. przeprowadzono przed przekształceniem gruntów będących własnością rządu pod zabudowę mieszkaniową i powszechnie uważano je za ostatnią realistyczną okazję do zbadania terenu.
Badacze odkryli fragment piasku stabilizowanego cementem, który początkowo wydawał się nietypowy, co skłoniło do dalszej analizy. Eksperci ustalili później, że materiał został prawdopodobnie dodany po 1966 roku. Nie znaleziono żadnych szczątków ani przedmiotów powiązanych z dziećmi Beaumont.
Były detektyw policji z Australii Południowej, Bill Hayes, który pomagał w poszukiwaniach, powiedział, że zawsze skupiano się na zrozumieniu celu dziury opisanej przez braci Harkin kilka dni po zaginięciu dzieci Beaumont.
„Nigdy nie mówiliśmy, że dzieci wrzucono do dziury” – powiedział wówczas.
„Wiemy tylko, że dół wykopano trzy dni po zabraniu dzieci i musimy zrozumieć, dlaczego”.
Wykopaliska przeprowadzone w 2025 r. nastąpiły po wcześniejszych poszukiwaniach w latach 2013 i 2018, które również zakończyły się bez wyników.
Pomimo dziesięcioleci śledztwa, odnowionych tropów i dużego zainteresowania opinii publicznej los Jane, Arnny i Granta pozostaje nieznany.
