Dzień, w którym sędzia sądu rodzinnego rozdzielił moje dzieci i wysłał syna, aby zamieszkał z moją byłą, podczas gdy ja zatrzymałam córkę: jak moja wstrząsająca walka o opiekę nad dziećmi powinna być ostrzeżeniem dla innych

Doskonale pamiętam moment, w którym zdałam sobie sprawę, że moja sprawa o opiekę nad dzieckiem nie pójdzie zgodnie z planem. Był gorący sierpniowy dzień, a ja byłem wciśnięty w pozbawioną okien salę konferencyjną z moim adwokatem w sądzie hrabstwa Oxford.

Spotkałam go po raz pierwszy i zamiast wyglądać na spokojnego i opanowanego, spocił się od jazdy na rowerze i przeglądania dokumentów sądowych, które miał tylko jeden dzień na przeczytanie.

Wzdłuż korytarza, w większej sali konferencyjnej z oknami, siedział mój były mąż z zespołem eleganckich prawniczek.

No cóż, co o tym myślisz? Jak to pójdzie? – zapytałem mojego adwokata, mając nadzieję na uspokojenie. „Powiedziałbym, że masz szansę” – powiedział, czytając znakomicie przygotowane oświadczenie przeciwnika. – To drobnoziarnista sprawa. To może pójść w obie strony. Ale warto spróbować.

Nie był to pewny początek, na jaki liczyłem. Poczułam się chora i przestraszona. Nagle stało się jasne, że to będzie walka i że nikt w naszej rodzinie nie wyjdzie z niej bez zmian.

Wyobraziłam sobie dwójkę moich dzieci. Tego ranka zostawiłam mojego ośmioletniego syna i dwuletnią córkę pod opieką matki mojego nowego partnera. Mój syn skończyłby swoje nowe klocki Lego i włączył je w skomplikowany pościg policyjny. Moja córka krzątała się po ogrodzie i zbierała patyki.

Dla nich był to zwyczajny dzień, dla mnie niezwykły. Nigdy wcześniej nie byłam na sali sądowej, a teraz żałowałam, że nigdy tam nie pójdę. Nasze wspólne życie codzienne nagle stało się zagrożone.

Nigdy nie spodziewałem się, że znajdę się w takiej sytuacji. Kiedy rozstaliśmy się trzy lata wcześniej, po 12 latach małżeństwa, skorzystaliśmy z mediacji, aby ustalić nasze finanse i ustalenia dotyczące dzieci. Od początku zgodziliśmy się na opiekę nad naszym synem w stosunku 50/50 i zdecydowaliśmy, że gdy skończy sześć miesięcy, nasza córka zacznie nocować u ojca.

Lara Feigel napisała książkę po nieoczekiwanej decyzji w sprawie opieki nad dzieckiem

Moja praca jako profesora języka angielskiego była elastyczna, ale mój mąż miał bardziej skomplikowany harmonogram, więc nasz syn jeździł między nami na okres jednego lub dwóch dni. Stopniowo stało się jasne, jak trudne było to dla naszego syna, podobnie jak dla wielu dzieci rozdzielonych między dwoma domami.

Zawsze uważał, że przejścia są trudne, a teraz prawie każdy dzień był przejściem.

Mam kociaka, który pomaga mu w koszmarach i w cudowny sposób naprawdę zmieniła sytuację, wtulając się w nocy do jego pokoju.

Nasze życie skupiało się wyłącznie na pracy. Zarówno mój były mąż, jak i ja poznaliśmy nowych partnerów, których luźno przedstawialiśmy dzieciom w ramach listy przyjaciół, do których były przyzwyczajone.

Potem nadeszła blokada; zerwanie, które wykoleiło życie tak wielu osób. Mój były mąż nie miał czasu, aby pomagać w nauczaniu domowym w dni powszednie, a ja musiałam mieścić się w maleńkim mieszkaniu na piętrze w Londynie z dwójką energicznych dzieci.

W zeszłym roku wynajęłam dom na wsi niedaleko mojego partnera na wakacje szkolne, a macierzyństwo z ogrodem było o wiele łatwiejsze – bardzo nam się tam podobało, nadając imiona miejscowym osłom.

Mój były mąż zgodził się, że mogę wyjechać do Oxfordshire na sześć miesięcy.

Niemal natychmiast nowe rytmy nabrały sensu, a patrząc wstecz, wydawało się jasne, że nasze gorączkowe życie w Londynie nie układało się dobrze. Uświadomiłam sobie, jak złe były dla naszego syna ciągłe zmiany.

Za miastem nasza córka budowała zamki z piasku we wspólnym ogrodzie z małą dziewczynką sąsiadów, a one opowiadały nam o jej idyllicznym przedszkolu z ogródkiem warzywnym i kurami.

W weekendy dzieci chodziły do ​​ojca i wracały podekscytowane swoimi wyczynami. Kiedyś przyszedł do nas, a ja zostawiłam go, żeby spędził dwie noce w moim domu, a na koniec dołączyłam do nich na zbiorowym polowaniu na jajka wielkanocne.

Po kilku miesiącach zrozumiałem, że chcę zostać na wsi na stałe. Nastąpiły miesiące negocjacji i profesjonalnych mediacji, których niezwykłym skutkiem było to, że był gotowy pozwolić mi zatrzymać przy sobie naszą córkę. Stało się tak dlatego, że była ze mną głównie od urodzenia.

Ale nie nasz syn.

Sąd wydawał się jedyną odpowiedzią. Miałem nadzieję, że nie musi to być zjadliwe, sugerując, że oboje moglibyśmy to zrobić bez prawników.

Skonsultowałem się z prawnikiem, a ona powiedziała, że ​​jeśli zastosuję rozsądne podejście, wszystko pójdzie dobrze. Gdybym przegrała, moje dzieci rzeczywiście zostałyby rozdzielone, a sądy nie chciały tego robić. Więc byłem pełen nadziei.

Jednak sprawa sądowa, która toczyła się przez trzy rozprawy i pięć miesięcy, była dla nas wszystkich ponurym i rozpaczliwym okresem.

Proces prawny wydawał mi się potworem, który stawał się coraz większy i pożerał coraz więcej mojego życia. Skończyło się to na potwornej agresji, a nasze rodzicielstwo zostało wystawione na ostre światło sali sądowej.

Wszystko w moim życiu zostało zaatakowane, łącznie z moją pracą dziennikarską i pisarską. Wyprodukowali nawet artykuł, który napisałam na temat ambiwalentnego macierzyństwa – w którym wspomniałam o sprzecznych uczuciach, jakie żywisz jako pracująca matka – jako dowód mojej niezdolności do macierzyństwa.

Po pięciu dniach walki w sądzie przygotowałam się na wiadomość, której się obawiałam: mój były mąż wygrał.

Wyrok zapadł wieczorem, przeczytałam go z partnerką, po czym wróciłam do czytania córce opowiadania, powstrzymując łzy. Potem płakałam, zrozpaczona werdyktem, czując, że zawiodłam syna.

Dzieci miały być rozdzielone w tygodniu szkolnym, ale w weekendy i święta razem, na zmianę.

Pomimo opinii pierwszego prawnika zrozumiałem, w jaki sposób sędzia doszedł do takiego werdyktu. Zespół prawny mojego byłego męża prowadził znakomitą sprawę, podczas gdy ja połączyłam swoją, zatrudniając różnych adwokatów na każdą rozprawę, ponieważ nie było mnie stać na prawnika. Potrafiłam zrozumieć pogląd, że przeprowadzając się do Oxfordshire, odebrałam mu dzieci.

Przegrana w sądzie zmieniła moje życie i zmieniła bieg historii naszej rodziny.

Ale zainspirowało mnie to także do napisania książki Custody: The Secret History Of Mothers, która, mam nadzieję, może zmienić życie innych ludzi i pomóc zwłaszcza matkom, które znajdują się w agonii procesu sądowego.

Custody: Sekretna historia matek Lary Feigel (Harper Collins 25 funtów) ukaże się 29 stycznia

Przestudiowałem tysiące spraw dotyczących opieki nad dziećmi na przestrzeni 200 lat historii i brałem udział jako dziennikarz w niezliczonych sprawach bieżących.

Stało się jasne, jaką różnicę robi zespół drogich prawników i jak szybko może dojść do eskalacji wrogości i rozpoczęcia zabójstwa charakteru.

Patrząc wstecz, nie winię mojego byłego męża za walkę o swoje dzieci ani sędziego za to, że zdecydował, że naszemu synowi będzie lepiej z nim.

Problem w tym, że proces wymyka się spod kontroli i nikt nie jest winny – tworząc zwycięzcę i przegranego, gdy celem powinien być kompromis i wzajemny szacunek. Mój były mąż i ja przeszliśmy od umiejętności wspólnego polowania na pisanki do niemożności patrzenia sobie w oczy.

Doszedłem do kolejnego, bardziej ponurego wniosku. W moim przypadku czułam, a w innych przypadkach byłam świadkiem, że matki są traktowane w sądzie według innych standardów niż ojcowie; Nadal w jakiś sposób oczekuje się od nas, że będziemy bezinteresowni, pasywni, a nawet posłuszni i krytykowani za zbytnią pewność siebie i determinację.

Poznałam miejscową matkę, która zdobyła prawo do opieki po rozstaniu się z mężem, gdy jej córki były niemowlęciem i małym dzieckiem. Ale kiedy byli nastolatkami, odzyskał ich, bo sąd uznał, że jest z nimi zbyt blisko i dlatego nie lubili ojca.

Poznałem matkę, którą będę nazywać Anną, kiedy brałem udział w jej sprawie.

W sądzie obserwowałam, jak ta zwykle pewna siebie kobieta załamywała się, wahając się między próbą utwierdzenia się a próbą błagania, ale okazało się, że żadne z nich nie przyniosło żadnego efektu.

„Należy wyciągnąć trudne wnioski” – stwierdził sędzia w swoim wyroku.

„Jestem przekonana, że ​​matka potrafi powstrzymać zatruwanie studni i może – jeśli tak zdecyduje – przekazać dziewczętom pozytywny sygnał, że mogą cieszyć się zdrowymi relacjami z ojcem”.

W wieczór przegranej Anna zadzwoniła, mówiąc, że nigdy nie czuła się tak źle. Co złego zrobiła, zapytała. Nie mogłem odpowiedzieć.

Ale jako matka, która również straciła opiekę nad synem, płakałam razem z nią. Jest wiele historii takich jak jej, które trzeba opowiedzieć.

Córki Anny zrobiły, co było wymagane. Spędzili sześć miesięcy przemieszczając się między oddzielnymi szkołami z internatem a ojcem, widując się z matką tylko kilka razy w miesiącu. Ich spotkania nadzorowała przełożona kontaktowa, która dbała o to, aby nie wypowiadała się negatywnie o ojcu.

„Widzenie ich w nadzorowanym kontakcie było poniżające. Wszyscy byliśmy świadomi siebie. Nie podobało im się, że towarzyszyła mi pracownik socjalny, gdy chodziłam na szkolne wydarzenia, jakbym musiała mieć nianię” – mówi Anna.

Anna była pełna nadziei, kiedy wrócili do sądu. Córki mogły ogłosić, że ich relacje z ojcem uległy poprawie. Mieli nadzieję, że pozwolą im wrócić do matki.

Jednak pracownik socjalny i sędzia nadal obwiniali Annę. „Po dzisiejszym przesłuchaniu matki w sądzie uważam, że nadal istnieje rdzeń sprzecznych postaw wobec ojca” – stwierdził sędzia. Umowa musiała obowiązywać przez kolejne sześć miesięcy.

Na wieść o tym starsza córka Anny, Klara, uciekła ze szkoły. Udało jej się wezwać taksówkę do domu matki i schowała się pod łóżkiem. Zanim Anna wróciła do domu i ją znalazła, Klara była zbyt spanikowana i zapłakana, by mówić.

Pamiętam, że następnego ranka po tym, jak Anna powiedziała mi, co się stało, obejrzałem film przedstawiający słonicę, który stał się wirusowy. Dziecko słonia zostało zabite przez ciężarówkę, a na nagraniu stoi tam, wciskając głowę w ciężarówkę i pogrążona w żałobie.

Porusza nas matczyne cierpienie i zaangażowanie, ale w jakiś sposób jako kultura boimy się matek lub odrzucamy je tak samo bardzo, jak je celebrujemy. A w przypadku Anny jej miłość do dzieci była postrzegana jako niebezpieczna, a ich potrzeba jej była nie do zniesienia.

Klarze pozwolono zostać z matką, a wkrótce dołączyła do niej jej siostra. Szkoła nie mogła brać odpowiedzialności za dzieci, które uciekły lub groziły strajkiem głodowym, jak to robiła także Clara. A ojciec pozwolił im wrócić, chociaż nadal musiał ustalić warunki.

Wymiar sprawiedliwości i Ministerstwo Sprawiedliwości wiedzą, że kontradyktoryjny proces sądowy jest niekorzystny dla dzieci. Brałem udział w sprawach toczących się w nowych sądach Pathfinder toczących się w całej Anglii i Walii, których celem było przyjęcie podejścia polegającego na rozwiązywaniu problemów, a nie kontradyktoryjnego podejścia, i mam nadzieję, że gdyby nasza sprawa toczyła się w jednym z takich przypadków, okres, w którym nie było tak gorzko dzielących nas podziałów.

Kiedy znajomi proszą o radę, mówię im, żeby w ogóle nie szli do sądu, jeśli mogą, ale zamiast tego spróbowali wszelkich możliwych metod mediacji.

Jeśli rzeczywiście trafisz do sądu, powinieneś wiedzieć, że proces sądowy ma swoją dynamikę, która może w końcu przejąć kontrolę i poddać każdy aspekt Twojego życia nieustannej kontroli.

Życie Anny i jej córek zajmie trochę czasu, ale nasze jest teraz spokojniejsze.

Mam szczęście, że mój były mąż jest dobrym ojcem. Im dalej jesteśmy od sądu, tym lepiej współpracujemy, stawiając nasze dzieci na pierwszym miejscu.

Niedawno mój były mąż i ja siedzieliśmy z córką i oglądaliśmy występ naszego syna na koncercie gitarowym.

Widząc, jak wstaje, domagając się oklasków, prawie tak wysoki jak ja, uśmiechając się z podniecenia, byłam pewna, że ​​miłość w naszej rodzinie przetrwa zerwania.

Custody: Sekretna historia matek Lary Feigel (Harper Collins 25 funtów) ukaże się 29 stycznia.