Niezręczne podobieństwa między przekonaniami Huntera Bidena i Donalda Trumpa

Donald Trump i Joe Biden mogą nie mieć ze sobą zbyt wiele wspólnego. Jednak jeśli chodzi o ich powiązania z głośnymi oskarżeniami, wypowiadają się podobnie – nawet w obliczu protestów ze strony przeciwników i niektórych członków ich własnych partii.

W ogłaszaniu „pełnego i bezwarunkowego” ułaskawienia w niedzielę wieczorem w imieniu Huntera Bidena Joe Biden potępił to, co określił jako niesprawiedliwe prześladowanie jego syna.

„Żadna rozsądna osoba, która analizuje fakty w sprawach Huntera, nie może dojść do innego wniosku niż to, że Hunter został wyróżniony tylko dlatego, że jest moim synem – i to jest błędne” – powiedział Biden.

Krytyka prezydenta dotycząca upolitycznionego systemu wymiaru sprawiedliwości była powtórzeniem krytyki regularnie wypowiadanej przez Trumpa – być może najbardziej rzucającej się w oczy w sprawa Nowego Jorku dotycząca cichych płatności na rzecz gwiazdy filmów dla dorosłych Stormy Daniels. Akt ten ostatecznie doprowadził do skazania byłego prezydenta za wielokrotne przestępstwa polegające na fałszowaniu dokumentacji biznesowej w celu ukrycia naruszeń związanych z finansowaniem kampanii.

„To, co dzieje się w Nowym Jorku, to skandal” – powiedziała republikańska senator Lindsey Graham z Karoliny Południowej, powiernica Trumpa, o procesie byłego prezydenta dotyczącym zatajenia pieniędzy. „Uważam, że jest to selektywne ściganie w celach politycznych”.

Sprawy Huntera Bidena i sprawy Trumpa dotyczące cichych pieniędzy mają zauważalne podobieństwa – które podsyciły ataki na proces sądowy.

Obaj zostali postawieni przed sądem w 2024 r., wiele lat po przedmiotowych zdarzeniach. Płatności Trumpa na rzecz Danielsa miały miejsce w 2016 r. Wniosek dotyczący broni krótkiej, w którym Hunter Biden zaprzeczył używaniu narkotyków, pochodził z 2018 r., a jego fałszywe zeznania podatkowe dotyczyły lat 2016–2019.

Obie sprawy przybrały ostry obrót, gdy wydawało się, że nie dotrą do sądu. Wydawało się, że śledztwo w sprawie Trumpa w Nowym Jorku zostanie umorzone, gdy Alvin Bragg zostanie wybrany na miejsce Cyrusa Vance’a na stanowisku prawnika na Manhattanie. Ugoda, w wyniku której Hunter Biden przyznałby się do winy, ale nie odbył kary więzienia, upadła w ostatniej chwili po pytaniach sędziego przewodniczącego.

Obydwa dotyczyły także zastosowania istniejącego prawa w nowych lub nietypowych okolicznościach.

Podstawowymi przestępstwami związanymi z finansowaniem kampanii w sprawie Trumpa były naruszenia na poziomie federalnym, a nie stanowym, których prawnicy rządu USA postanowili już nie ścigać. Rzadko zdarza się, aby przypadki użycia broni, takie jak sprawa Bidena, były ścigane bez związku z poważniejszymi przestępstwami. Jego naruszenia związane z uchylaniem się od płacenia podatków rozwiązano w drodze zaległych płatności i kar finansowych – uchwała, która zazwyczaj pozwala uniknąć zarzutów karnych.

W rzeczywistości zespół prawny Trumpa dokonał wyraźnych porównań między obiema sprawami we wtorkowym piśmie, w którym jako powód odrzucenia wyroku skazującego Trumpa w Nowym Jorku podano ułaskawienie Huntera Bidena.

„Prezydent Biden argumentował, że «surowa polityka zainfekowała ten proces i doprowadziła do pomyłki sądowej»” – napisali prawnicy Trumpa. „Komentarze te oznaczały nadzwyczajne potępienie ze strony prezydenta Bidena (Departament Sprawiedliwości)”.

„Ta sprawa nigdy nie powinna była zostać wniesiona” – podsumowali.

Istnieją oczywiście zauważalne różnice pomiędzy tymi dwoma przypadkami. Hunter Biden nigdy nie sprawował funkcji publicznych. A sprawa tajnych pieniędzy w Nowym Jorku była tylko jednym z wielu postępowań karnych wobec byłego prezydenta, z których kilka dotyczyło znacznie poważniejszych i niedawnych domniemanych przestępstw. Trump nie rozróżnił ich jednak, twierdząc, że wszystkie prowadzone w jego sprawie śledztwa były motywowanym politycznie „polowaniem na czarownice”, mającym na celu zaszkodzić jego perspektywom wyborczym.

Pomijając różnice, zarówno Trump, jak i Bidenowie zadali podobne pytania dotyczące tego, czy polityka w nadmierny sposób wpłynęła na ich sprawy, mimo że Demokraci upierali się, że proces Trumpa był prawidłowy, a Republikanie uznali proces dotyczący broni Huntera i przyznanie się do winy za uchylanie się od płacenia podatków za sprawiedliwość.

Według Kevina McMunigala, profesora prawa na Uniwersytecie Case Western Reserve i byłego asystenta prokuratora amerykańskiego, twierdzenie, że polityka wpływa na decyzje prokuratorów, jest w dużej mierze nieprawdziwe. Zauważa jednak, że opinia publiczna może nie zdawać sobie sprawy, że za tym, kiedy i czy postawić zarzuty o popełnienie przestępstwa, kryje się skomplikowany rachunek.

„Kongres i legislatury stanowe uwielbiają uchwalać ustawy karne i rzadko je uchylają ze względu na kwestie polityczne” – powiedział. „Każdy chce być twardy w walce z przestępczością. Kończy się to na księgach ustaw pełnych przestępstw, z których wiele nie jest ściganych”.

Dodaje, że nie wszyscy wiedzą, że przepisy te są często ignorowane przez prokuratorów. „Ludziom trudno jest otrząsnąć się z sytuacji” – stwierdził.

Ten brak zrozumienia może stanowić wystarczający powód, aby ci po obu stronach ostrego podziału politycznego w Ameryce dostrzegali podwójne standardy, jeśli chodzi o amerykański system wymiaru sprawiedliwości – szczególnie gdy dotyczy on głośnych spraw z udziałem urzędników rządowych lub ich rodzin, a zwłaszcza gdy to sami politycy podsycają ogień.

Niezależnie od tego, czy akty oskarżenia były właściwym wykonaniem osądu prokuratorskiego, zarówno Trump, jak i Hunter Biden zostali skazani za popełnione przestępstwa.

Dzięki ułaskawieniu Hunter Biden nie poniesie za to żadnych konsekwencji. A gdy Trump przygotowuje się do powrotu do Białego Domu, coraz bardziej prawdopodobne staje się, że charakter jego wysokiego urzędu uchroni go przed wyrokiem za swoje przekonania. Doprowadziło to już do umorzenia postępowań federalnych przeciwko niemu.

Społeczne postrzeganie podwójnych standardów wobec bogatych i wpływowych może nie być aż tak odmienne.

Podważana jest wiara Amerykanów w wydział wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, stwierdził John Geer, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie Vanderbilt i szef jego projektu Project on Unity and American Democracy. Dodaje jednak, że roszczenia dotyczące ścigania wybiórczego to „kamyk wrzucony do bardzo dużego jeziora” w porównaniu z szerszymi kwestiami.

„Sprawiedliwość nigdy nie była ślepa” – stwierdził. „Były jednak okresy, kiedy sytuacja była bardziej wyrównana niż inne”.

Jego zdaniem ostatnie wydarzenia odzwierciedlają rosnącą nieufność społeczną do wszelkich instytucji politycznych – w tym do Kongresu, prezydenta i Sądu Najwyższego.

Trump wykorzystał tę nieufność do instytucji, krytykując „bagno” rządowe i obiecując radykalne reformy, których zdaniem jego zwolennicy bardziej uznani politycy nie są w stanie lub nie chcą przeprowadzić.

Biorąc pod uwagę kontekst, ciągłe skargi Trumpa na oskarżenia polityczne oraz niedawne przyjęcie podobnych twierdzeń przez Bidena są odzwierciedleniem większego kryzysu amerykańskiej wiary w rząd – kryzysu, który obaj politycy wykorzystali, gdy okoliczności postawiły ich w niewygodnej sytuacji prawnej.

Użycie przez Bidena retoryki Trumpa do wyjaśnienia sprawowania przez niego władzy prezydenckiej w celu ochrony syna może jedynie pomóc nowemu prezydentowi w znalezieniu większego wsparcia, aby wyrzucić rujnującą piłkę w instytucje, którym Biden od dawna służył i które obiecał chronić.