Kilka dni temu, podczas jej występu na płytach Desert Island, Kemi Badenocha zapytano, dlaczego po raz pierwszy wstąpiła do konserwatystów.
To standardowe pytanie z szeregiem standardowych odpowiedzi.
Płonące pragnienie zmiany świata. Chęć wniesienia wkładu w służbę publiczną. Potrzeba propagowania określonej ideologii politycznej.
Dołączyłem do Partia Konserwatywna ze względu na imprezowy aspekt – spotkania towarzyskie, drinki, spędzanie czasu z innymi młodymi ludźmi” – przyznała z orzeźwiającą szczerością, dodając: „I było niesamowicie, bo tam poznałam mojego męża”.
To odpowiedź, która sprawi, że fani starej szkoły będą pluć do swojego Pol Rogera.
Ale jak pokazały wydarzenia ostatniego tygodnia, ich partia ma nowe kierownictwo. I po raz pierwszy od wyborów jest to tzw Lider torysów – 15 lat młodszy od Nigela Farage’ai 17 lat młodsza od Keira Starmera – który wygląda świeżo i wyraziście.
Częściowo dzieje się tak z powodu coraz dziwniejszych i autodestrukcyjnych ruchów jej przeciwników. W weekend Starmer cofnął się do lat 70. w całym kraju. W menu nie było piwa ani kanapek, a palenie było surowo zabronione.
Ale spektakl tajemniczego Krajowego Komitetu Wykonawczego Partii Pracy zbierającego się za zamkniętymi drzwiami, aby połączyć wybory uzupełniające w Gorton i Denton – a przy tym Andy’ego Burnhama – był rodem z zakurzonego podręcznika wyjętego z półki po raz ostatni podczas Zimy Niezadowolenia.
Matt Goodwin , kandydat Reform w wyborach uzupełniających w Gorton i Denton
Była minister spraw wewnętrznych Suella Braverman, która w tym tygodniu przeszła do Reform UK
Zaledwie 24 godziny później wyszło na jaw, że Suella Braverman – była parlamentarna podsekretarz stanu ds. wyjścia z Unii Europejskiej za czasów Theresy May, była prokurator generalna za Borisa Johnsona i była minister spraw wewnętrznych za rządów Liz Truss i Rishiego Sunaka – przeszła na stronę reformy.
Jej odejście zwiększyło do 12 liczbę ministrów, ministrów i biczów starych konserwatystów, którzy włożyli do kieszeni Farage’a Danegelda i dołączyli do partii, która ma tylko ośmiu parlamentarzystów i jednego członka parlamentu.
Utrata kolejnego starszego posła wstrząśnęłaby większością tradycyjnych przywódców. Jednak Kemi Badenoch wydaje się obecnie rozkoszować wiosennymi porządkami na rok 2026.
Tym, którzy dezerterują, a którzy tak naprawdę nie zgadzają się z naszą polityką, powiem: „Przykro mi, że nie wygrałeś konkursu na przywództwo, przykro mi, że nie dostałeś pracy w gabinecie cieni, przykro mi, że nie dostałeś się do Izby Lordów.
Ale nie oferujecie planu naprawy kraju, to napad złości ubrany w politykę” – skarciła ją wczoraj.
I ona ma rację. Ale nie tylko fala odstępstw od reformy daje Badenochowi szansę na oczyszczenie martwego drewna. Daje jej to możliwość całkowitego przekształcenia swojej partii w oczach Brytyjczyków.
Każdy, kto patrzy na rząd Keira Starmera, widzi administrację już zatopioną i rdzewiejącą w wodzie. To tak, jakby sprawował władzę przez 18 lat, a nie 18 miesięcy.
Starmerowi zabrakło już pomysłów i energii i stara się trzymać na dystans pretendentów do przywództwa. Jakby odtwarzany był trwający dekadę psychodram z czasów Blaira/Browna.
Ale żeby być uczciwym wobec premiera, niewiele może teraz zrobić. Różnica między zablokowaniem Burnhama a pozwoleniem mu wstać była równoznaczna z decyzją o wyskoczeniu z samolotu bez spadochronu lub wyskoczeniu z niego, trzymając się materaca. Wynik będzie taki sam. I nie będzie to przyjemne.
Prawdziwe otwarcie dla Kemi Badenoch i torysów prezentuje Nigel Farage. Przez lata przywódca Reform uciekał przed establishmentem.
Jego populistyczne powstanie na nowo napisało zasady polityki wewnętrznej. Jednak wydaje się, że właśnie w chwili, gdy pokonał elitę Wielkiej Brytanii, podjął decyzję o dołączeniu do niej. Albo przynajmniej ich dokooptuj.
Po pierwsze, ma miejsce ciągły wlew toksyn ze zwłok torysów do wcześniej energicznej polityki cielesnej Reformy.
Wczoraj w X krążył klip przedstawiający przywódcę Reform krytykującego konserwatystów. „Moje przesłanie do Was jest jasne, jasne i proste. Nigdy nie ufaj torysowi. Czy to zrozumiałeś? Powtórzę to. Nigdy nie ufaj torysowi. Zawsze cię zawiodą, zawsze cię zdradzą. Reform UK to prawdziwa gratka.
Tak, wiele osób to rozumie. A jeśli tak jest, to dlaczego Farage nie tylko ufa tym samym torysom, którzy przez ostatnią dekadę pustoszyli kraj, ale wita ich i daje wysokie stanowiska w swoim gabinecie cieni?
W ciągu ostatnich kilku tygodni byliśmy świadkami parady opon bieżnikowanych torysów przechadzającej się po podłodze Parlamentu. A dokładniej, przesunięcie się o kilka miejsc na lewo od siebie w ławkach przeciwników.
I wszyscy powtarzali to samo, wcześniej wyćwiczone zdanie: „Moja stara partia nie chce wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła w rządzie. Oszukują wyborców.
Cienki. Ale gdzie jest przyznanie się Bravermana do odpowiedzialności? Albo Jenricka? Albo Zahawiego? Ich samolubna mantra zawsze brzmi: „To nie miało nic wspólnego ze mną, szefie”. Boris/Liz/Rishi mnie do tego zmusił.
Następnie miał miejsce wczorajszy surrealistyczny spektakl odsłonięcia własnego kandydata Reform w wyborach uzupełniających w Gorton i Denton.
Będzie to jeden z najważniejszych testów wyborczych tego parlamentu. Zwycięstwo Reformy postawiłoby dopalacze rakietowe pod partią i oznaczałoby koniec Starmera.
Mówi się nam, że Brytyjczycy desperacko pragną zmian i coraz częściej wydaje się, że to Kemi Badenoch ma na tyle odwagi, aby je przyjąć, argumentuje Dan Hodges
Były sekretarz sprawiedliwości Robert Jenrick również w tym miesiącu przeszedł do Reform
Pani Braverman i Nigel Farage po ogłoszeniu w tym tygodniu jej ucieczki
Kogo więc wybrali? Ta partia, której szeregi rzekomo powiększyły się o 200 000 zwykłych, oddolnych powstańców. Lokalny hydraulik? Celnik? Pani od obiadu?
Nie. Aby zakwestionować lokalizację klasy robotniczej na północy, wybrali Matta Goodwina, urodzonego w Home Counties wykładowcę akademickiego i prezentera telewizyjnego, którego główne powiązania z tym obszarem polegają na tym, że dostarczył tam kilka podwójnych pepperoni jako kierowca pizzy podczas studiów politologicznych na Uniwersytecie w Salford w latach dziewięćdziesiątych.
A gdzie był lider partii Goodwina, gdy ogłaszano jego kandydaturę? W Dubaju, z bogatymi potencjalnymi darczyńcami.
Podążył śladem po zeszłotygodniowej wycieczce do Davos, gdzie podrywał się z najbogatszymi bankierami i biznesmenami na świecie.
Tak, Reforma nadal ma przewagę w sondażach. Mają szansę na walkę w Gorton.
Ale teraz dają Kemi Badenoch i jej kolegom szansę na walkę na szczeblu krajowym. Zwykle potrzeba lat, aby partia wyrzucona z rządu sterylizacja swojej marki.
Jednak prowadząc autobus z byłymi odmieńcami z torysów, Nigel Farage najwyraźniej zamierza przynieść jej środek dezynfekujący.
Kiedy wyborcy zostaną poproszeni o rozważenie dwóch alternatyw dla Partii Pracy i zobaczą „nowy” skład Reform, w skład którego wchodzą Braverman, Zahawi, Jenrick i in., czy naprawdę pomyślą „tak, to jest sposób na przewrócenie kartki”?
Podobnie, kiedy zobaczą gabinet cieni Nicka Timothy’ego, Laury Trott, Helen Whately, Claire Coutinho, Nigela Huddlestona, Andrew Bowiego i samą Badenoch, czy naprawdę dojdą do wniosku: „Patrzcie! Są winni mężczyźni i kobiety, którzy nas skrzywdzili!
Przed torysami jeszcze daleka droga. Na razie Reforma pozostaje łatwą domyślną opcją dla tych, którzy chcą dać kopa naszej klasie politycznej.
Mówi się nam jednak, że Brytyjczycy desperacko pragną zmian. Coraz częściej wygląda na to, że to Kemi Badenoch ma głód – jeśli nie ma jeszcze w pełni ukształtowanej strategii – aby ją zastosować.
