Żadnych oszukiwań, żadnych kontrowersji i nie ma potrzeby, aby sędzia nadzorował linię wieprza. Dla Bruce’a Mouata i jego kolekcji zamiataczy będzie to pocieszenie po tym, jak w sobotni wieczór zostali pokonani przez oczernianych zawodników z Kanady w finale igrzysk olimpijskich.
Jeśli istniały jakiekolwiek podejrzenia o podwójne dotknięcie lub subtelne szturchnięcie granitu, takie, które tydzień wcześniej doprowadziło Szwecję do stanu wściekłości, to nie zostały one wyemitowane w chłodnych pomieszczeniach tej areny w Cortinie. Po prostu wygrał najlepszy zespół.
I w tym momencie Mouat i jego koledzy, Bobby Lammie, Grant Hardie i Hammy McMillan to cios w brzuch. Podobnie jak w przypadku finału w Pekinie w 2022 r., najlepszą drużyną okazali się pozostali chłopcy, na czele z Bradem Jacobsem, w skład którego wchodził między innymi Marc Kennedy, będący w epicentrum sporu ze Szwedami.
Razem z Brettem Gallantem i Benem Hebertem zasłużyli na zwycięstwo, zapewniając sobie zwycięstwo 9:6 w meczu pełnym emocji i emocjonujących momentów, z których żaden nie był lepszy niż decydujący moment w przedostatniej końcówce.
Przed dziewiątą sesją Mouat prowadził 6:5 i wiedział, że w ostatniej kwarcie utrzymają przewagę po rzutach końcowych. W tym ciekawym świecie nie jest to trafiony punkt, ale stanowi doskonałą okazję.
Ale potem przyszła kolej. Nawet zakręt. Ponieważ poziom rywalizacji był dość gwałtowny, Jacobs zdobył potrójną bramkę w dziewiątym miejscu, a wynik zmienił się na 8-6, drużynie Mouata wkrótce odmówiono koronnego osiągnięcia. W ciągu ostatnich trzech lat dwukrotnie zostali mistrzami świata i dwukrotnie srebrnymi medalistami olimpijskimi w ciągu czterech lat – na swój sposób irytujący.
Bruce Mouat po raz kolejny nie zdobył bramki olimpijskiej, gdy drużyna GB została pokonana przez Kanadę
Kanadyjczycy byli bardzo oczerniani w związku z oskarżeniami o oszustwa z wcześniejszych igrzysk, ale w sobotni wieczór nie było wątpliwości co do ich błyskotliwości
Hardie wypowiadał się w imieniu grupy, kiedy powiedział później: „Ból sprzed czterech lat był tak silny, że pomyśleliśmy, żeby spróbować jeszcze raz. Daliśmy sobie szansę. Tyle dobrej pracy, abyśmy mogli się odkupić, ale niestety znowu nam się to nie udało.
Mouat niedawno zażartował, że brakuje mu kanalików łzowych i wyjaśnił, dlaczego rzadko płacze, ale tutaj wyglądał na cicho zdruzgotanego. Można przypuszczać, że podobna reakcja rozprzestrzeniła się na lodowiskach w Szwecji, skąd wzięły się największe oskarżenia pod adresem Kennedy’ego.
Bez względu na dobre i złe strony tej sagi, przy niewielkiej liczbie namacalnych dowodów, kanadyjski kwartet udowodnił, że jest niezwykle odporny. Każda ich konferencja prasowa w ciągu ostatnich siedmiu dni zawierała odniesienia do jednego z bardziej surrealistycznych awantur o oszustwa naszych czasów, a mimo to udało im się przezwyciężyć hałas.
Dla Mouata było mniej, ale jego postęp do tego momentu po nieszczęściach na etapie „każdy z każdym” nie był łatwy. Pomyśleć, że zaledwie dwa dni wcześniej liczyli na to, że Szwajcaria pokona Włochy, jeśli chodzi o awans do fazy pucharowej.
Jednak, jak ci lokarze nigdy nie przestaną wyjaśniać, granica pomiędzy tymi fazami zawodów jest ostateczna. Jeśli jesteś w środku, jesteś w środku i wszystko, co było wcześniej, zostaje zapomniane.
Korzystając z drugiego życia, lodowisko Mouata wystrzeliło z bramy. Albo tyle, ile tylko można w curlingu, co oznacza, że wkrótce po tym, jak sześciu dudziarzy doprowadziło ich na lód, prowadzili 2:1, co osiągnięto po dublecie w drugiej partii.
To było obiecujące. Kanadyjczycy jednak podnieśli się po przegranej pozycji, po pokonaniu Mouata w systemie kołowym, i tutaj szybko odzyskali równowagę.
Dublet w kolejnej partii skierował wahadło w stronę Jacobsa, po czym wymiana pojedynczych partii doprowadziła do szóstego wyniku z wynikiem 4-3 Canada i młotkiem w dłoni Mouata. Poczuj jeden z tych wybuchów emocji, które w tym sporcie mogą być nagrodą za cierpliwość widza.
Kanadyjczycy dobrze się ustawili po ostatnim kamieniu, mając jednego żółtego po prawej stronie, a drugiego również po lewej stronie, który strzelił bramkę. Krótko mówiąc, dwa w górę i gorsza strata jednego.
Jednak Mouat, jeden z cichszych i mniej imponujących gigantów na igrzyskach olimpijskich, miał inny pomysł – spojrzał na swoją ostatnią dostawę z żółtego kamienia po lewej stronie, wyrzucając ją z gry, a po odbiciu czerwony zmienił kurs i wyeliminował również drugą. Zrób mu dublet.
Uczucie, że cztery lata temu przegapiliśmy lepszy zespół, jest mu aż nazbyt znajome
Odbierając srebrne medale w sobotni wieczór, zespół wyglądał na wzruszonego
Kanadyjczycy byli perfekcyjni w dziewiątym secie, ustalając nieuniknione zakończenie
Przez kilka chwil był na szczycie. Był blisko. Przed dziewiątą tercją prowadzenie wynosiło 6:5, co stanowiło młotek Kanady, i dopóki tylko jeden strzał został stracony, w ostatnim meczu mieli wyrównaną przewagę. Strać dwóch, a oni też będą czuli się przyzwoicie. Ale trzy? To byłoby jak 44-funtowa bryła granitu spadająca na twoją stopę. Cóż, Kanadyjczycy wyszli na prowadzenie 8:6 i wyszli na prowadzenie 8:6.
Potrzebując dubletu do remisu, Mouat zamiast tego stracił jednego. Patrząc, jak Kanadyjczycy przytulają się podczas świętowania, wyglądał jak człowiek, który dla pocieszenia był świadkiem takich scen dwa razy za dużo.
W przypadku szerszej drużyny Team GB we Włoszech srebro przeniosło ją do dolnej granicy celu medalowego. Piąty może nastąpić ostatniego dnia po tym, jak pojedynek Zoe Atkin w halfpipe z Eileen Gu został przełożony na sobotni wieczór z powodu obfitych opadów śniegu. Atkin zakwalifikował się do finału na pierwszym miejscu, więc podnoszący na duchu finisz w Wielkiej Brytanii jest nadal możliwy.
