Amerykańscy prawodawcy domagają się uwolnienia osoby po podwójnej amputacji z aresztu ICE w Gruzji | ICE (amerykańskie egzekwowanie prawa imigracyjnego i celnego)

Przedstawicielka Pramila Jayapal i 20 członków Kongresu domagają się uwolnienia Rodneya Taylora z aresztu Stewart w Gruzjakilka tygodni po pierwszej rocznicy, kiedy agenci zatrzymali osobę po amputacji podwójnej przed jego domem na przedmieściach w Loganville, około 40 mil na północny wschód od Atlanty.

Przedstawiciele przesłali dwie strony list w dniu 17 lutego do Kristi Noem, sekretarz bezpieczeństwa wewnętrznego, i Todda Lyonsa, pełniącego obowiązki dyrektora ds. Egzekwowanie prawa imigracyjnego i celnego w USA (ICE), czerpiąc obszernie z raportów i cytatów Guardiana kilka historie szczegółowo, z „poważnym zaniepokojeniem” w związku z „skrajnymi trudnościami Taylora w areszcie i (ponieważ) jego stan zdrowia stale się pogarsza”.

Kilku ekspertów powiedziało Guardianowi, że nie widzieli takiego przypadku, a tak wielu członków Kongresu wypowiadało się w imieniu więźnia ICE.

Problemy zdrowotne Taylor obejmują nieprawidłowo skalibrowane protezy nóg, potrzebę nowych wyściółek protez, brak możliwości naładowania protez w razie potrzeby, wysokie ciśnienie krwi i, od pod koniec ubiegłego roku, ostrogi kostne w plecach. Brak silikonowych wyściółek spowodował czyraki. Niedawno dostał wózek inwalidzki – coś, czego nigdy nie używał – ale w prawej ręce brakuje mu trzech palców, więc korzystanie z niego spowodowało ból w nadgarstku.

W liście wspomina się także o wcześniej nie zgłaszanych szczegółach warunków Taylora w przeludnionym ośrodku zatrzymań, takich jak konieczność czołgania się pod „prysznicami, które były spleśniałe, pokryte kałem i płynami ustrojowymi”. Stewart „nie zapewnia już panu Taylorowi zakwaterowania w zakresie posiłków”, wymagając od niego, aby „samodzielnie spożywał posiłki trzy razy dziennie” – pomimo problemów z protezą i wózkiem inwalidzkim.

Mildred Danis-Taylor, żona Rodneya, powiedziała Guardianowi, że więźniowie, którzy nie mają łatwego dostępu do łazienek, wypróżniają się i oddają mocz pod prysznicem. Na podłodze jest też pleśń, krew, jedzenie i nasienie – dodała. Aby Taylor mógł wziąć prysznic, musi zdjąć protezę. Następnie musi czołgać się po podłodze do krzesła prysznicowego.

Jeśli chodzi o kwestię dotarcia do posiłków, w czwartkowej rozmowie telefonicznej od Stewarta Taylor powiedział Guardianowi, że Jason Streeval, naczelnik Stewart, powiedział „to nie jest Uber Eats”, informując go o niedawnej zmianie.

Szczegóły zawarte w liście „odjęły mi mowę” – powiedział Joseph Nwadiuko, profesor medycyny na Uniwersytecie Pensylwanii, który zajmuje się badaniami nad imigracją. „To powtarzające się akty dehumanizacji”.

Ryan Gustin, rzecznik CoreCivic, firmy prowadzącej ośrodek detencyjny w Stewart, napisał w e-mailu, że nie może komentować ze względu na przepisy dotyczące prywatności medycznej, ale że firma „jest zaangażowana w zapewnianie bezpiecznej, humanitarnej i pełnej szacunku opieki każdemu, kto nam zostanie powierzony”. W odpowiedzi na kolejne pytania dotyczące doświadczeń Taylora pod prysznicem i uwagi Streevala Gustin powiedział: „Zdecydowanie zaprzeczamy tym zarzutom”.

ICE nie odpowiedziało na prośbę „The Guardian” o komentarz.

Prayapal, zasiada w komisji sądownictwa Izby Reprezentantów, gdzie jest członkiem rankingu a podkomitet zajmujących się imigracją. Inni sygnatariusze to Ro Khanna z Kalifornii i Rashida Tlaib z Michigan.

Nwadiuko stwierdziła, że ​​wysiłki mające na celu zwolnienie więźnia ICE ze względów medycznych, popierane przez tak wielu prawodawców, są niezwykłe.

„Nie zauważyłem, żeby tak wielu członków Kongresu było po tej samej stronie” – powiedział.

Jest to także drugi przypadek cytowania relacji „The Guardian” ze sprawy Taylora, po tym jak senator Raphael Warnock napisał Noem w dniu 29 października 2025 r., wzywając ją, aby rozważyła „pilne problemy zdrowotne” zatrzymanej i nie starała się jednocześnie o jego zwolnienie.

Nwadiuko powiedział, że przypadek Taylora to przypadek „straconych szans”, w związku z którym w dalszym ciągu jest on „narażony na ryzyko, które może zagrozić jego życiu”.

Przywieziony do Stanów Zjednoczonych z Liberii przez matkę na podstawie wizy medycznej, gdy był małym dzieckiem, Taylor przeszedł 16 operacji. Obecnie ma 47 lat i prawie całe życie mieszka w USA. Zaręczył się zaledwie 10 dni przed zatrzymaniem go przez ICE w styczniu. Agencja najwyraźniej zatrzymała go w związku z wyrokiem skazującym za włamanie, gdy był nastolatkiem i za który stan Georgia ułaskawił go w 2010 r., twierdzi prawniczka Sarah Owings, która udostępniła dokumenty Taylora Strażnik.

Taylor ma oczekujący wniosek o pobyt w USA – powszechnie znany jako zielona karta – ale nie został zwolniony za kaucją pomimo złożenia petycji habeas corpus do sędziego federalnego od września. Jest fryzjerem i aktywnie uczestniczy w działaniach na rzecz zapobiegania nowotworom w swojej społeczności.

Austin Kocher, profesor Uniwersytetu Syracuse specjalizujący się w Imigracja USA systemu egzekwowania prawa, stwierdził, że ICE nie udostępnia szczegółowych danych na temat liczby osób niepełnosprawnych zatrzymanych w swoim systemie – „więc należy opierać się na przykładowych przypadkach, takich jak sprawa Taylora, aby zrozumieć, co się dzieje z traktowaniem osób niepełnosprawnych”.

„Takie traktowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy ma się prezydenta, który stosuje odczłowieczającą retorykę i system zbudowany na zysku” – stwierdził.

Innym czynnikiem, zauważył Kocher, jest usunięcie przez administrację Trumpa nadzoru, wraz z zdziesiątkowaniem federalnego urzędu ds. praw i wolności obywatelskich (CRCL) oraz rzecznika praw obywatelskich ds. zatrzymań imigracyjnych (Oido).

Danis-Taylor, żona Rodneya, stwierdziła, że ​​w ciągu ostatniego roku wydawała 500 dolarów miesięcznie na rozmowy telefoniczne Taylora z nią i innymi osobami.

„To kwestia zdrowia psychicznego” – powiedziała. „Powie: «Czy to ptak, którego właśnie słyszałem?»”

Jednak w miarę upływu czasu Taylor powiedziała w czwartek przez telefon Stewarta: „Moje ciało się pogarsza”. Był wdzięczny, że członkowie Kongresu wystąpili w jego imieniu – „ale kiedy tu siedzisz, trudno dostrzec koniec tunelu”.

„Jeśli ICE zlekceważy ten list” – stwierdził Kocher – „jest to dowód na to, że ICE, mówiąc z grubsza, wymknęła się spod kontroli”.