IDla wielu jego krytyków oczywiste jest, że prezydent USA Donald Trump jest faszystą. Rzeczywiście, niektórzy dostrzegli echa prac nazistowskiego „prawnika koronnego” i teoretyka polityki, Carla Schmittaw polityce wewnętrznej administracji Trumpa, zwłaszcza w jego doktrynie „wyjątek„, które można wykorzystać do zawieszenia niektórych konstytucyjnych praw. Po kilku burzliwych tygodniach w geopolityce jego twórczość jest ponownie omawiana pod kątem jej współczesnego znaczenia.
W następstwie wydania nowego US Strategia Bezpieczeństwa Narodowego w 2025 r., nalot na Wenezuelę, retoryka prezydenta wobec Grenlandii, Panamy, Kolumbii, Meksyku i Kubai jego pozorną pobłażliwość wobec Rosji Władimira Putina, obecnie zadawane jest pytanie, czy Trump jest także zwolennikiem pewnych aspektów koncepcji „wielkiej przestrzeni” Schmitta.
Podobnie jak wielu jego rodaków, Schmitt był oburzony upokorzeniem Niemiec po I wojnie światowej i ich rzekomą „kolonizacją” przez zwycięskie mocarstwa ententy. Uważał prawo międzynarodowe za rakietę zwycięzcy, mającą na celu utrzymanie Rzeszy w trwałym podporządkowaniu i ułatwienie eksploatacji światowych zasobów. Największą pogardę Schmitt zachował jednak dla Brytyjczyków, których uważał za obłudnych „uniwersalistów”, którzy głosili ewangelię wolnego handlu i internacjonalizmu, budując największe imperium, jakie widział świat. Niekorzystnie zestawił ich z Amerykanami, którzy w XIX wieku w dużej mierze ograniczyli się do własnego kontynentu, zgodnie z nowo aktualnym Doktryna Monroe’azanim zostali (rzekomo) wciągnięci w przyłączenie się do pierwszej wojny światowej.
W kwietniu 1939 r., przed wybuchem drugiej wojny światowej, Schmitt zaproponował swoje rozwiązanie w szeroko nagłośnionym wykładzie dla Instytutu Polityki i Prawa Międzynarodowego Uniwersytetu w Kilonii, który później został opublikowany w rozszerzonej formie. Sugerował, że świat należy podzielić na wielkie przestrzenie (Duży obszar), każde zdominowane przez imperium (rzesza) w swoim sercu. Każda wielka przestrzeń miałaby swoją własną tożsamość, misję i pole siłowe, które kształtowałoby inne stany na jej bezpośredniej orbicie. Moce zewnętrzne – które Schmitt nazwał „mocami obcymi przestrzennie” – miałyby „zakaz” „interweniować”. Oczywiście Schmitt wyobrażał sobie nazistowskie Niemcy jako Rzeszę w sercu wielkiej europejskiej przestrzeni, którą starał się chronić przed ingerencją anglo-amerykańską.
Wszystko to zostało okraszone potężną dawką antysemityzmu, ponieważ Schmitt – podobnie jak Hitler – postrzegał „światowe żydostwo” jako zasadniczo „uniwersalizujący” wpływ, zdeterminowany do zniszczenia państw narodowych i gospodarek narodowych. Czasami mówi się, że Schmitta Duży obszar zainspirował Hitlera, ale w rzeczywistości Hitler nawoływał do „niemieckiej doktryny Monroe” już w 1923 r., ponad 15 lat wcześniej. Echa Schmitta można dostrzec także w koncepcji „cesarskiej Japonii”większa sfera wspólnego dobrobytu w Azji Wschodniej”.
Oczywiście wizja Schmitta zawiodła. Mocarstwa „anglosaskie”, jak je nazywał, odmówiły pozostania poza Europą i ostatecznie stanęły twarzą w twarz z Hitlerem. Rzesza została unicestwiona, choć wcześniej wyrządziła straszliwą krzywdę Europie, zwłaszcza jej Żydom. Sam Schmitt, dobrze znany jako przedstawiciel reżimu nazistowskiego, był powszechnie pod pręgierzem i po 1945 r. nigdy więcej nie piastował stanowiska akademickiego, chociaż w dalszym ciągu wywierał znaczny wpływ intelektualny na prawicy i lewicy, w Niemczech i poza nimi.
W ostatnich dziesięcioleciach idee Schmitta znalazły nowych zwolenników i zostały powtórzone w antyzachodnich państwach „wyzywających”, zwłaszcza w Rosji. Jego odrzucenie zachodniego uniwersalizmu i koncepcja wielkich przestrzeni wolnych od ingerencji z zewnątrz znalazły gotową publiczność w Moskwie i Pekinie. Na przykład osławiony eurazjatyk Aleksander Dugin – kluczowy wpływ na Putina i intelektualny architekt ataku na Ukrainę – był zdecydowanym zwolennikiem idei Schmitta. On także wzywa Rosję do promieniowania swoich konserwatywnych i prawosławnych zasad na sąsiednie państwa i wykluczenia wpływów zachodnich, zwłaszcza Anglosasów, jako „obcych przestrzennie”. Podobnie jak Schmitt, Dugin i wielu jego rosyjskich nacjonalistów jest szczególnie antybrytyjskich, uważając ich za głównych agentów liberalizmu, międzynarodowego kapitalizmu i innych rzekomo szkodliwych, antyrosyjskich, uniwersalizujących zasad.
Wszystko to przy chęci Trumpa do nałożenia strat terytorialnych Ukrainaskłoniło niektórych do sugestii, że w końcu jesteśmy świadkami podziału świata w stylu Schmitta na wielkie przestrzenie. Taki podział świata pomiędzy Trumpa, Putina, Xi Jinpinga i być może Narendrę Modiego jest z pewnością prawdopodobny, ale prawdopodobnie błędny – i to nie tylko dlatego, że jest mało prawdopodobne, aby Schmitt miał bezpośredni wpływ na Trumpa.
To prawda, że administracja Trumpa tak zrobiła priorytetem była półkula zachodniawyraźnie odwołując się do 200-letniej doktryny Monroe. Ale jeśli pierwotnym zamiarem prezydenta Monroe było trzymanie się z dala od Europy w zamian za położenie kresu wszelkim nowym europejskim koloniom w obu Amerykach, doktryna w miarę jej późniejszej ewolucji stała się sprawą całkowicie jednostronną. Waszyngton odrzucił wszelkie wpływy zewnętrzne na „swoim” kontynencie – choć musiał zaakceptować przypadki odstające, takie jak Kuba – ale potwierdził także swoją władzę na innych kontynentach, zwłaszcza w Europie i Azji. „Co twoje, to moje” – mawiali Amerykanie, „a co moje, to moje”. Chociaż wielu sprzeciwiało się temu, uznając to za hipokryzję, a wielu Azjatów zaciekle sprzeciwiało się obecności USA, zdecydowana większość Europejczyków słusznie przyjęła to USA „imperium na zaproszenie”, jak to ujął kiedyś norweski historyk Geir Lundestad.
Jak dotąd Trump mocno – na swój sposób – wpisuje się w tę ekspansywną amerykańską tradycję. Nic nie wskazuje na to, aby uznawał inne strefy wpływów, być może z wyjątkiem zakątków Ukrainy. Trump ma zaatakował Iranzniszczone rosyjskie systemy obrony powietrznej w Wenezueli, zatrzymane Rosyjskie tankowce na wodach europejskich z pomocą Wielkiej Brytanii i pod jego rządami CIA zaplanowała paraliżujące ukraińskie ataki na rosyjską infrastrukturę naftową. Cokolwiek o tym myślimy, nie sugeruje to ani żadnej strategicznej zmowy, ani żadnego porozumienia opartego na strefach wpływów. Trump nie jest faszystą, ale narcyzem. Nie przyjmie obok siebie żadnego innego boga i Putin i Xi o tym wiedzą. Schmitt przewracałby się w grobie, ale czułby się także usprawiedliwiony w swojej wierze w „obłudę” Anglosasów.
