Norwegia po raz kolejny miejsce w tabeli medalowej Zimowych Igrzysk Olimpijskichwyprzedzając kraje o znacznie większej liczbie ludności.
Kraj skandynawski zdobył więcej złotych medali (18) i więcej medali ogółem (41) niż Stany Zjednoczone, które w obu kategoriach zajęły drugie miejsce (12 złotych i 33 medale ogółem). Norweg zdobył 18 złotych medali najwięcej w historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich, a jej bohater w narciarstwie biegowym Johannes Høsflot Klæbo samodzielnie zgromadził sześć złotych medalito więcej niż wszystkie inne kraje z wyjątkiem siedmiu uczestniczące w tegorocznych Igrzyskach.
Osiągnięcia Norwegialiczące około 5,7 mln mieszkańców, są tym bardziej niezwykłe, że osiągnęły lepsze wyniki niż kraje uprawiające sporty zimowe o znacznie większej liczbie ludności, takie jak Stany Zjednoczone (342 mln), Chiny (1,4 mld), Niemcy (84 mln), Włochy (59 mln) i Kanada (40 mln). Holandia, która przoduje w łyżwiarstwie szybkim, również przekroczyła swoją wagę, kończąc zawody z 10 złotymi medalami – tyle samo co Włochy – gospodarze – pomimo stosunkowo małej populacji wynoszącej około 18 milionów osób.
Była to także dobra olimpiada dla krajów o skromnych tradycjach sportów zimowych. Wielka Brytania miała najlepszy w historii zdobycz medalową na stadionie A Zimowe Igrzyska Olimpijskie z trzema złotymi, srebrem i brązem, podobnie jak Australia (trzy złote, dwa srebrne i brązowy).
Podczas gdy Stany Zjednoczone zajęły drugie miejsce, 12 złotych medali było najwyższym w historii kraju na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich.
Sukces Norwegii nie jest niczym nowym. Norwegowie zdobyli najwięcej złotych medali na wszystkich Zimowych Igrzyskach Olimpijskich od 2014 roku (w 2018 roku zremisowali z Niemcami). Ma także światowej klasy sportowców w innych dziedzinach, takich jak Erling Haaland i Ada Hegerberg (piłka nożna), Casper Ruud (tenis), Viktor Hovland (golf), Jakob Ingebrigtsen (lekkoatletyka) i Solfrid Koanda (podnoszenie ciężarów).
Chociaż klimat i ukształtowanie terenu kraju odgrywają rolę w sukcesie Zimowych Igrzysk Olimpijskich, w grę wchodzą także inne czynniki. Jest to jeden z najbogatszych krajów na świecie w przeliczeniu na mieszkańca, a sport i aktywność fizyczna stanowią dużą część życia wielu Norwegów.
W przeciwieństwie do krajów takich jak USA, Norwegowie położyć mniejszy nacisk na konkurencję i specjalizacja w sporcie młodzieżowym – w meczach sportów zespołowych z udziałem dzieci poniżej 12 roku życia nie są rejestrowane wyniki – oraz większy nacisk na zabawę. Norwegowie uważają, że powoduje to, że mniej dzieci zniechęca się i rezygnuje ze sportu, zanim zdążą rozwinąć swój potencjał.
Sukcesy Norwegii na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich koncentrują się także w takich dyscyplinach sportowych, jak narciarstwo biegowe, biathlon i skoki narciarskie.
„Nie trenujemy szkieletu ani bobslejów, bo to kosztuje zbyt dużo pieniędzy. Jesteśmy bardzo bogatym krajem, ale wierzymy w socjalistyczny sposób działania. Ten sukces powinien wynikać z ciężkiej pracy i bycia razem” – Morten Aasen, były norweski olimpijczyk, powiedział w 2018 roku.
Geir Jordet, profesor w Norweskiej Szkole Nauk o Sporcie w Oslo, powiedział CNN Sports sukces sportowy jego kraju sprowadza się do prostej formuły: „Współpraca, komunikacja i opieka”.
