Tutaj, na Grenlandii, boimy się, ale jednego jesteśmy pewni: nasz dom nie jest na sprzedaż | Malu Rosinga

TRok rozpoczął się w typowy sposób dla Kalaallit – mieszkańców Grenlandii. Prezydent USA po raz kolejny zagroził przejęciem kontroli nad największą wyspą świata, tak jak to zrobił w 2019 roku i w 2024/25. Jednak tym razem mam wrażenie, że jest inaczej.

Tym razem wydaje się, że w administracji Trumpa kształtują się bardziej konkretne plany aneksji Grenlandii. Trump chce to „wziąć”. „czy im się to podoba, czy nie”jak stwierdził na niedawnej konferencji prasowej w Białym Domu. A jedyną opcją, jaką wydaje się obecnie oferować, jest zrobienie tego „albo w przyjemny, albo trudniejszy sposób” – cokolwiek to znaczy. Są to oczywiście plany siłowej kradzieży ziemi rdzennej ludności i terytorium samorządnego; są to głośne groźby pod adresem naszej demokracji – groźby, które raz po raz płyną bezpośrednio od prezydenta USA, za pośrednictwem mediów. To jest przerażające. A Grenlandczycy nie czują się bezpiecznie.

W końcu doszło do rozmowy dyplomatycznej w środę. Ministrowie spraw zagranicznych Grenlandii i Danii Vivian Motzfeldt i Lars Løkke Rasmussen oraz sekretarz stanu USA Marco Rubio spotkali się w Waszyngtonie, którego gospodarzem był wiceprezydent USA JD Vance. To ten sam JD Vance, który w marcu ubiegłego roku próbował umówić się z żoną na oficjalną wizytę na Grenlandii, ale nie udało mu się to. odrzucony przez Kalaallita i skończyło się na wizycie w amerykańskiej bazie wojskowej przy ul Pituffik. Ten, który był bardzo głośno wyraża swoje niezadowolenie z wysiłkami UE i Danii w Arktyce. Jak można sobie wyobrazić, stało się to powodem wielkiego niepokoju Kalaallita i wydawało się, że wszyscy wstrzymują oddech, czekając na jakąś jasność co do przyszłości Grenlandii w trakcie tego historycznego spotkania.

Po około godzinie w Biurze Wykonawczym Eisenhowera, gdzie odbywało się spotkanie, ministrowie spraw zagranicznych Grenlandii i Danii wyszli, każdy z nich zapalił po papierosie i porozmawiał przed powrotem do ambasady Danii. Była to nieoczekiwana i zaskakująco uspokajająca reakcja, którą zauważono w całym Królestwie Danii.

Później odbyła się grenlandzko-duńska konferencja prasowa, podczas której Motzfeldt i Rasmussen ogłosili, że stanowisko USA nie uległo zmianie i zgodzili się nie zgodzić. Nie było to zbyt satysfakcjonujące stwierdzenie. Powiedzieli jednak również, że uzgodniono powołanie grupy roboczej wysokiego szczebla, która spróbuje znaleźć rozwiązanie i uwzględnić niektóre obawy wyrażone przez prezydenta USA dotyczące bezpieczeństwa Arktyki. Dodali, że również skorzystali z okazji, aby przeciwstawić się nieprawdziwym narracjom o Królestwie Dania na które ostatnio naciskają USA, a Motzfeldt po raz kolejny stwierdził, że Grenlandia nie chce stać się częścią USA, ale że jest to dobra okazja do zacieśnienia współpracy sojuszniczej. I, co najważniejsze, myślę, że przekazała, że ​​spotkanie charakteryzowało się poczuciem wzajemnego szacunku i chęcią wyrażenia zgody na dalsze spotkanie na drodze dyplomatycznej.

Środowe wydarzenia stworzyły krótką chwilę na wzięcie głębokiego oddechu. Ale to jeszcze nie koniec. Podczas spotkania w Białym Domu umieścił zdjęcie na Xprzedstawiający dwa grenlandzkie psie zaprzęgi muszące dokonać wyboru między słonecznymi Stanami Zjednoczonymi a burzliwymi Chinami i Rosją (nawiązuje także do mema „Which way western man?”, który jest widoczny w subkultury skrajnie prawicowe). Donald Trump po raz kolejny stwierdził, że Stany Zjednoczone muszą przejąć kontrolę nad Grenlandią ze względów bezpieczeństwa. Ta nieprzewidywalność przeraża wiele osób – niektórzy zaczynają przygotowywać się na wypadek inwazji Stanów Zjednoczonych; inni zaczynają rozważać emigrację. Ale na razie codzienność toczy się dalej.

Istnieje wiele spekulacji na temat tego, dlaczego Trump tak bardzo pragnie Grenlandii. Niektórzy twierdzą, że chodzi o uzyskanie bezpłatnego dostępu do minerały ziem rzadkichponieważ na Grenlandii obowiązują bardzo surowe przepisy dotyczące górnictwa i wydobycia. Inni twierdzą, że chodzi o bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe. Jednakże Stany Zjednoczone posiadają już bazę wojskową na Grenlandii i, gdyby chciały, mogłyby rozszerzyć swoją obecność wojskową na mocy Porozumienia o Obronie Grenlandii z 1951 r. Ponadto Dania zwiększyła ostatnio swoje wydatki na bezpieczeństwo w Arktyce, a sekretarz generalny NATO Mark Rutte wreszcie ujawnił na początku tego tygodnia, że ​​sojusz pracuje nad wzmocnienie bezpieczeństwa w Arktyce. Rutte był już wcześniej krytykowany za zauważalne milczenie w tej kwestii.

Wreszcie dla Trumpa ważna jest własność „psychologicznie potrzebne do osiągnięcia sukcesu”bo „własność daje ci rzeczy i elementy, których nie dostaniesz od samego podpisania dokumentu”. Prawda jest taka, że ​​możemy się tylko domyślać, jakie są przyczyny tego szaleństwa.

Trump powiedział, że Stany Zjednoczone będą dobrze traktować Grenlandczyków. Wątpię, że tak się stanie. Bo wiemy też, że prezydent ma skłonność do kłamstwa.

Na Grenlandczyków wywierana jest ogromna presja. Nieustannie martwimy się, czy nasz kraj zostanie zajęty siłą militarną. Uważnie śledzimy doniesienia w obawie przed nowymi zagrożeniami. Wygląda na to, że wszystkie oczy są teraz zwrócone na nas. Musimy jasno powiedzieć: Grenlandia nie jest na sprzedaż.

Przez pewien czas Grenlandia była znakiem ostrzegawczym dla reszty świata, informującym, czego się spodziewać w związku z kryzysem klimatycznym, i niestety Grenlandia staje się obecnie znakiem ostrzegawczym przed tym, co dzieje się w porządku światowym. Wiele się zmieniło w geopolityce. Słyszymy ostrzeżenia o zagrożeniu demokracji i o tym, jak w tej dekadzie wszystko będzie się zmieniać. Jesteśmy świadkami, jak jeden z sojuszników NATO grozi drugiemu, ale udaje mu się to uniknąć. To jest niepokojące. Dlatego uważam, że warto zadać sobie pytanie: co będzie dalej? Jak daleko powinniśmy się posunąć, aby zachować nieprzewidywalną i nienasyconą zawartość sojusznika? I czy można ten moment postrzegać jako szansę na krytyczną autorefleksję w historii kolonii?