Zemsta punktu krytycznego: Gladwell stawia na bezpieczną markę książka

Moja krytyka nie polega na tym, że Gladwell przemawia do szerokiego grona odbiorców. To właśnie w nim podziwiam najbardziej. Jest literackim odpowiednikiem polityków, którzy nie są wyborcami. W obliczu upadku tradycyjnych mediów, spowolnienia sprzedaży książek i szerzenia się zamieszania, a niektórzy z naszych przywódców atakują prawdę, miliony ludzi żyją na pustyni pomysłów. Dla nich Gladwell to gospodarstwo rolne.

Problem w tym, że wybrał stoisko rolne, które serwuje słone, tłuste, słodkie pseudomyśli. Jego charakterystyczne podejście opiera się na szablonowych, już dobrze znanych koncepcjach, rebrandingu pomysłów i owijaniu ich w historie.

Niektóre konstrukcje przypominające thrillery mogą wydawać się nudne, ale uważam, że są konieczne jako dotacja i ukryte pomysły na słaby sos. W swoich wcześniejszych książkach Gladwell przedstawił przynajmniej interesujące zasady, nawet jeśli ich ważność była wątpliwa. Wepchnąć się Zemsta w punkcie krytycznymNawet zasady mają konsystencję błota pośniegowego.

Dla najlepszych pisarzy pisanie polega na zadawania pytań, napędzanych wątpliwościami, samokorektą i ciągłą rewizją własnego umysłu. Jednak w książkach Gladwella, zwłaszcza w tej, siłą napędową, kształtującą i zniekształcającą opisaną przez niego rzeczywistość, jest swego rodzaju supremacja ramowa. Trzyma się na przykład tego, co nazywa magiczną trzecią: ideą, że jedna trzecia partii to masa krytyczna. Pisząc o kobietach w zarządach korporacji, przytacza badanie pokazujące, że sytuacja staje się dla kobiet bardziej przyjazna, gdy pracują razem trzy kobiety. Następnie zauważa, że ​​pomimo licznych dowodów na to, że deski mogą przybierać różne formy, stanowią one „(zazwyczaj) grupę około dziewięciu doświadczonych traderów”. To użycie słów „zwykle” i „około” to niewielka sztuczka i dobrze mu służy.

Teraz, gdy jego numer badania to trzy, a nie niewinnie podejrzany numer, Gladwell może pozwolić sobie na zachwyt nad niesamowitym zbiegiem okoliczności, którego dokonał: „Trzy z dziewięciu. Magia III!” Wkrótce ogłosił Magiczną Trzecią „prawem uniwersalnym”.

Czasami historie Gladwella są przekonujące, nawet poza publicznym dyskursem na temat jego bohaterów. Cierpią jednak z powodu pragnienia praw Newtona. W pewnym momencie próbuje zamienić dwie historie – sprawę oszustwa Medicare i edukację Amerykanów na temat Holokaustu – w prostą lekcję na temat rozwoju sytuacji. Lekcja: „Opowieści są znacznie bardziej niestabilne, niż się wydaje”. Czy naprawdę potrzebujemy jednego, nadrzędnego prawa natury, aby wyjaśnić, dlaczego ludzie oszukują osoby starsze i dlaczego wzrosła pamięć o Holokauście?

Oryginalne napisy Punkt zwrotny Oddaje światopogląd Gladwella: „Jak małe rzeczy mogą mieć duże znaczenie”. To było podejście bardzo nawiązujące do lat dziewięćdziesiątych. Zespoły doradców mocno wierzyły w drobne poprawki na dużą skalę. Ukierunkowane obniżki podatków, wybite szyby, wolny handel. Globalizacja obiecuje, że neoliberalne majsterkowanie wywoła efekt motyla z korzyścią dla wszystkich.

Świat się zmienił. Zarówno lewa, jak i prawica, nadzieja utracona w idealnym klinie. Kiedy więc Gladwell, pisząc o zarządach korporacji, stwierdza, że ​​„nie zawsze potrzeba rewolucji, aby zmienić sposób, w jaki postrzega się grupy mniejszościowe”, pojawia się ironia.

Podoba jej się pomysł, w jaki sposób można poprawić wyniki dzieci z mniejszości, gromadząc dzieci z mniejszości w klasie, lub jak wprowadzić więcej czarnych kobiet na magiczny trzeci poziom kobiet z Azji Południowej. Rzadko jednak pyta, dlaczego szkoły tak bardzo zawodzą mniejszości lub dlaczego kobietom z Azji Południowej łatwiej jest zasiadać w zarządach niż kobietom czarnym.

W jednym akapicie wymienia słowo zwane książką z 1961 roku Współczesna Europa: historia, aby zmierzyć to, co zostało przeoczone — Ile razy wspomina o Holokauście i obozach koncentracyjnych? Podobna analiza jego własnej książki ujawni, że nie wykazuje on zainteresowania, pomimo jego skupienia się na społecznych epidemiach „autorytaryzmu”, „faszyzmu”, „zamieszania”, „kłamstw”, „nacjonalizmu” i „białej supremacji”.

Jeśli książka jest biznesem, unikanie jej ma sens. Jak powiedziała jej członkini zespołu Taylor Swift, po co dzielić publiczność na pół? Tematy, których Gladwell unika, są również niepopularne wśród firm zamawiających prelegentów

Gladwell ma swobodę wnikania głęboko, mówienia nam trudnych prawd i burzenia status quo. Kiedy ta siła jest wykorzystywana do frameworka™, a nie do szukania złożoności, do wydobywania uniwersalnych praw z anegdot, a nie do konfrontowania się z teraźniejszością, do wściekania się na stare hity dla swoich fanów, do pisania tego, co jest dobre dla marki. Jeśli Taylor może to zrobić, on też może.

Recenzent jest autorem najnowszej książki The Persuaders: At the Front Lines of the Fight for Hearts, Minds, and Democracy.

Pierwsza publikacja: 30 września 2024 | 22:08 JEST