The Las Vegas Raiders zgodzili się na warunki z obecnym koordynatorem ofensywy Seattle Seahawks Klinka Kubiaka zostać ich następnym głównym trenerem, ponieważ jest powszechnie uważany za genialnego ofensywnego gracza w NFL. Ofensywa Seahawks zakończyła sezon zasadniczy trzeci pod względem zdobytych punktów i ósmy pod względem łącznej liczby jardówa wykorzystanie przez Kubiaka 12 pracowników (jeden biegający do tyłu, dwóch w końcówkach) jest głównym powodem.
Według Sumerskie sportySeattle zatrudniało 12 pracowników w 27,4% meczów (11. najwyższy wskaźnik w lidze) i miało drugi najlepszy wynik w rankingu EPA (56,5) spośród 32 drużyn NFL. Dodatkowo, wynik Seahawks wynoszący 0,37 EPA na próbę podania z dwoma ostrymi końcówkami na boisku znalazł się na szczycie list przebojów, a wynik 0,06 EPA na próbę w pośpiechu uplasował się na piątym miejscu.
Reklama
Biorąc pod uwagę, że Raiders mają parę młodych, obiecujących trudnych końcówek w postaci Brocka Bowersa i Michaela Mayera, a także dobrą grę, która może zyskać na wzmocnieniu dzięki Ashtonowi Jeanty’emu z pierwszej rundy w 2025 r. na zapleczu, sukces Kubiaka przy 12-osobowej kadrze prawdopodobnie w dużej mierze stanowi powód, dla którego dostał tę pracę.
Przyjrzyjmy się zatem kilku przykładom meczów Seahawks przeciwko Tampa Bay Buccaneers (tydzień 5) i Houston Texans (tydzień 7), aby zobaczyć, jak osoba nawołująca do gry wykorzystuje 12 osób do ataku na obronę.
Szczerze mówiąc, z punktu widzenia projektowania gry nie ma nic nadzwyczajnego w pospiesznym ataku Kubiaka na 12 osób. Próbuje albo uzyskać przewagę liczebną, albo doprowadzić do niedopasowania, a powyższy klip jest dobrym przykładem tego drugiego.
Reklama
Seattle występuje w zrównoważonym składzie, z mocnymi końcówkami po obu stronach linii ataku, podczas gdy Tampa Bay gra w podstawowym składzie (siedmiu obrońców w ataku i czterech obrońców w defensywie) i wypełnia zespół ośmioma obrońcami. Jednak ten ósmy obrońca to zabezpieczenie.
Ponieważ atak nie polega na przechylaniu ręki, mając obie ostre końcówki po obu stronach linii ataku, bezpieczeństwo znajduje się po szerszej stronie boiska, tak aby jeden z wewnętrznych obrońców (nr 54) nie miał tak dużo miejsca do pokonania w przypadku podania. Kiedy jednak Seahawks wybiegają na szeroką stronę boiska, zmusza to obrońców do przyjęcia bloku po prawym wślizgu. Niedopasowanie sprzyjające atakowi w grze biegowej.
Ponadto prawy obrońca dociera do zewnętrznego ramienia obrońcy, ciasny koniec dobrze radzi sobie z techniką szerokiej dziewiątki, a skrzydłowy Cooper Kupp włącza się do akcji dobrym blokiem po rzucie rożnym i odskakuje Kenneth Walker II.
Wysiłki Kuppa są szczególnie ważne w tej akcji, a odbierający muszą chcieć ubrudzić sobie ręce w ataku Kubiaka. To powinno być częścią roli Jacka Becha w Vegas.
Tym razem Seattle wychodzi w niezrównoważonej formacji i ogłasza prosty bieg po strefie słabej strony. Tymczasem Houston kontratakuje z personelem bazy i dwoma silnymi obrońcami, którzy ustawili się w przerwach A i D.
Reklama
Po snapie Houston dobrze wpasowuje się w grę słabszą stroną, a dwaj mocni obrońcy (nr 0 i 45) płynnie podążają za grą. Jednakże wewnętrzna strona ataku (nr 81) ma dobry kąt dla bloku drugiego poziomu na boisku nr 45, biorąc pod uwagę ustawienie obrony przed snapem. Ponadto lewy wślizg świetnie sobie radzi, docierając do wewnętrznego barku obrońcy przy bloku odcinającym z tyłu, tworząc masywną linię cięcia tyłem w przerwie B.
Wszystko to skutkuje łatwym zdobyciem ośmiu jardów, a manipulowanie ustawieniem obrony poprzez zapewnienie przewagi dźwigni przed snapem jest tego głównym powodem.
Tutaj zobaczymy tę samą formację, ale Kubiak zmienia schemat biegu i rozpoczyna bieg z luką na wezwanie do gry w duecie, aby zaatakować równy front Buccaneers (czterech liniowych obrony). To tworzy trzy podwójne zespoły w okopach.
Reklama
Lewy obrońca i środkowy zajmują się defensywą z tyłu (najlepszy napastnik Bucs, Vita Vea), podczas gdy obrońca przejmuje bocznego obrońcę. Prawy obrońca i prawy wślizg zajmują się techniką 3, zanim garda oderwie się i zaatakuje błyskawicznego obrońcę w przerwie A. Obie drużyny atakujące pomagają sobie nawzajem w blokowaniu obrońcy krawędziowego, a następnie przechodzą do drugiego poziomu, gdzie tak naprawdę w grę wchodzi 12 zawodników, ponieważ atakujący nie musi opuszczać ostrej końcówki, aby blokować linię obrońców z akcji jeden na jednego.
W wyniku działania wszystkich podwójnych drużyn w przerwie C znajduje się duży pas szybkiego ruchu, umożliwiający zdobywanie fragmentów w parterze.
Zmieniając bieg na rzecz gry podań, Kubiak wykorzystał 12 pracowników jako kolejny pojazd, aby zdobyć piłkę swojemu skrzydłowemu nr 1, Jaxonowi Smithowi-Njigbie.
Reklama
Tutaj Seahawks mają dwie ostre końcówki na boisku, ale obie są podzielone szeroko. Tymczasem Kupp znajduje się w polu ataku na granicy formacji, a Smith-Njigba ustawia się i ucieka. Następnie Kupp przesuwa się na szeroką stronę boiska i powoduje poszerzenie zewnętrznego obrońcy narożnika. Następnie Smith-Njigba przechodzi z linii obrony i ustawia się poza Kuppem, co powoduje, że obrońca narożnika jeszcze bardziej się poszerza.
Tak więc to, co zaczęło się jako formacja dwa na jednego, z siłą podań po prawej stronie obrony, zmienia się w ustawienie trzy na jednego, w którym siła jest po lewej stronie. To manipuluje obroną, zmuszając ją do zmiany decyzji w sprawie gry i przyjęcia wyglądu, jakiego oczekuje ataku. Obejrzyj także darmowy snap wstępny dotyczący bezpieczeństwa. Podczas pierwszego ruchu przesuwa się w stronę środka pola, ale po drugim ruchu nie dostosowuje się, ponieważ siła podań nie uległa zmianie.
Szczególnie w przypadku ciasnego końca/wewnętrznego odbiornika, który przebiega przez trasę za obrońcami liniowymi, aby zapewnić bezpieczeństwo, pomiędzy zabezpieczeniem a zewnętrznym obrońcą jest dużo miejsca, aby poszerzyć okno na nachyloną trasę JSN. Zapewnia to stosunkowo łatwy narzut i złapanie przyłożenia.
Tym razem posiadanie dwóch ciasnych końcówek na boisku powoduje, że Bucks korzystają z personelu podstawowego. W przypadku ataku w ustawieniu trzy na jednego, w którym obaj skrzydłowi znajdują się po tej samej stronie, obrona odrywa linię obrońcy ataku (nr 5) od piłki, tak aby mogła ona pozostać w pozycji „dwa wysokie” przed snapem. Zmusza to jednak obronę do grania w zasięgu strefy, w związku z czym numer 5 nie jest w bezpośrednim kontakcie z zawodnikiem z szerokim odbiornikiem.
Reklama
Tak więc, gdy Kupp i Smith-Njigba zwolnią przełącznik (zewnętrzny skrzydłowy wchodzi do środka poza linię wznowienia i odwrotnie) po snapie, Seahawks mają taki pojedynek, jakiego chcą, z zabezpieczeniem na górnym odbiorniku. Wreszcie, dobra trasa pylonowa z JSN zapewnia wystarczającą separację, aby zapewnić wybuchową grę.
Gdyby Seattle wyszło na boisko w 11-osobowym składzie i ustawiło się w tym samym ustawieniu, Tampa Bay prawdopodobnie kontratakuje pakietem niklu i będzie mogła grać w pełnym składzie, pozwalając obrońcy z narożnika na krycie Smitha-Njigby zamiast zapewniać bezpieczeństwo jeden na jednego. Kubiakowi jednak udało się zmanipulować obronę tak, aby uzyskać korzystny pojedynek z najlepszym celem ataku, umieszczając dwie ostre partie na boisku.
Ale nie tylko Smith-Njigba Kubiak zaplanował grę w 12-osobowym składzie. Wykorzystywał go także do angażowania zawodników w końcówkach w grę podań.
Reklama
Seattle zaczyna w formacji dwa na dwa, z obydwoma ciasnymi końcami po tej samej stronie linii ofensywnej, po czym skierowuje jednego z nich (nr 88) na drugą stronę, aby uzyskać efekt trzech na jednego. Zmusza to obrońców do przesunięcia się na drugą stronę, ponieważ atak przenosi siłę ataku z lewej strony na prawą, tworząc trochę przestrzeni na płaskim terenie na krótszym boku boiska.
Po snapie Seahawks grają w akcji, udając podział strefy w tylnej części boiska, gdzie numer 88 działa w całej formacji i na krótszym boku boiska. Jednocześnie pomaga to sprzedać runę, jednocześnie wkładając ciasną końcówkę w mieszkanie po tym, jak jego ruch stworzył dodatkową przestrzeń, o której mowa powyżej.
W międzyczasie drugi ostry koniec (nr 18) wykonuje pionowe wybicie z linii wznowienia i biegnie po narożniku. Ma to wpływ na obrońcę krawędziowego na boisku, gdy zaczyna jamować, otwierając mieszkanie. Szczególnie dla obrońcy, który częściej atakuje podającego, zawodnikowi trudno jest przejść od ruchu do tyłu do otwarcia bioder i biegu w stronę linii bocznej. Innymi słowy, wezwanie do gry w ataku powoduje konflikt i trudną sytuację.
Tak więc numer 88 z łatwością złapał pierwszą i dziesiątą bramkę na dziewięć jardów, otwierając drogę Kubiakowi na drugiej pozycji i jednym z mniej więcej środka pola.
Na zakończenie spójrzmy na inny przykład tego, jak Kubiak uzyskał korzystny pojedynek w końcówce.
Reklama
Ponownie Seattle wychodzi w formacji dwa na dwa. Tym razem zmusza to Houston do umieszczenia jednego z trzech zabezpieczeń (nr 29) na boisku po drugiej stronie formacji. Jednak Seahawks ponownie przesuwają numer 18, aby uzyskać efekt trzech na jednego. Teksańczycy w odpowiedzi obracają swoje zabezpieczenia i poszerzają linebackerów i nikielbacków (nr 5, Jalen Pitre, który jest oczywiście zabezpieczeniem).
Houston ma tutaj przyzwoitą grę, w której obrońca, który zmienił się w polu karnym (nr 2) i mocny obrońca (nr 0), mają wywróconą uwagę na ostrym końcu. Jednak N0. 0 (Azeez Al-Shaair) znany jest raczej ze swojej obrony biegowej niż umiejętności krycia, i to właśnie z nim Kubiak próbuje się zmierzyć, wybierając opcjonalną trasę z nr 18.
Al-Shaair bierze uderzenie w pionie i udaje głowę z ostrego końca, myśląc, że ciasny koniec wymyka się spod kontroli i nadużywa swojej dźwigni. W rezultacie ciasna końcówka wygrywa tuż obok Al-Shaaira po pierwszej próbie (prawie przyziemieniu), a numer 7 staje się nieistotny w grze. Najwyraźniej był to pojedynek, w którym atakujący chciał zaatakować. Spodziewaj się takich zagrań z Bowersem w przyszłym sezonie.
