Jedyna ocalała ofiara „Dusiciela z Suffolk”, Steve Wright twierdzi, że inni mogliby przeżyć, gdyby policja potraktowała ją poważnie | Wiadomości z Wielkiej Brytanii

Jedyna ocalała ofiara „Dusiciela z Suffolk”, Steve Wright, opowiedziała, że ​​gdyby policja potraktowała jej historię poważnie, inne kobiety, które zamordował, mogłyby nadal żyć.

Seryjny morderca próbował porwać Emily Doherty w mieście Felixstowe w Suffolk w 1999 roku.

Wright zamordował pięć kobiet w rejonie Ipswich w 2006 roku w poniedziałek przyznał się do zamordowania 17-letniej Victorii Halltakże w 1999 r., a także próbę uprowadzenia Emily.

W swoim pierwszym wywiadzie dla mediów Emily opowiedziała Sky News, jak podczas wieczornego wyjścia musiała przed nim wielokrotnie uciekać, dopóki ktoś nie przyszedł jej z pomocą.

Ale kiedy wezwano policję, potraktowali ją jak „głupią małą dziewczynkę” i nie wszczęli pełnego dochodzenia, nawet po tym, jak później znaleziono ciało Victorii Hall.

„To druzgocące to, co przydarzyło się wszystkim innym, absolutnie druzgocące” – powiedziała Emily.

„Nie możesz przestać myśleć, że gdyby potraktowali mnie poważnie, Vicky mogłaby przeżyć, ale z pewnością, gdyby znaleźli go wcześniej, pięć pozostałych kobiet nadal by tu było”.

Emily miała 22 lata, kiedy wczesnym rankiem w sobotę 18 września 1999 r. wracała do domu z klubu Bandbox z mężem i inną parą.

Obie kobiety znalazły się daleko przed nimi, a potem jej przyjaciółka powiedziała, że ​​musi jechać, zostawiając Emily samą na Picketts Road East (niedaleko obszaru High Road w Felixstowe).

„On mnie widział, a ja jego”

„Ten samochód jechał tam i z powrotem obok mnie, wałęsając się” – wspomina Emily.

„Zaparkował i pomyślałem, że kierowca sika.

„Stał przy samochodzie. Widział mnie, a ja jego.

„Drzwi samochodu były otwarte, a silnik pracował.

„Pobiegłam, przeskoczyłam mur, zapukałam do czyichś drzwi i powiedziałam: «Wpuśćcie mnie». Nikt nie odpowiedział”.

Kiedy próbowała uciec, samochód skręcił w Park Avenue.

„Usiadłam na czworakach, żeby wyjrzeć zza ściany i sprawdzić, czy on nadal tam jest” – kontynuowała Emily.

„Nagle był dosłownie tam. Wszedł prosto we mnie. Powiedział „w porządku” niskim, obskurnym sposobem.

„W tym przypadku wiedziałem, że moje życie jest w niebezpieczeństwie. Po prostu wiedziałem. Poczułem adrenalinę.

„Zacząłem biec podjazdem. Znalazłem duży kij i stałem tam bez problemu przez 10 minut. Pomyślałem, że jeśli tu przyjdzie, walnę go kijem”.

Słyszała, jak samochód jedzie do przodu i do tyłu, ale zapadła cisza, więc myślała, że ​​jest bezpieczna.

Wróciła na drogę, aby kontynuować podróż, ale on nadal tam był, nie pozostawiając jej innego wyboru, jak tylko ponownie uciekać, pukając do kolejnych drzwi, aż w końcu ktoś otworzył.

Dodała: „Był w samochodzie i śmiał się ze mnie.

„W końcu wpuściło mnie małżeństwo. Powiedziałem: «Proszę mnie wpuścić, śledzą mnie». Zadzwonili pod numer 999.

„Cała ta farsa, okropna, okropna rzecz, trwała około 40 minut”.

Ale to, co wydarzyło się później, z czasem sprawiło, że poczuła się jeszcze gorzej.

„Głupia mała dziewczynka”

„Przyjechała policja, ale wcale mi nie uwierzyła” – powiedziała Emily.

„Powiedzieli: «No dalej, ile dzisiaj wypiłeś?»”

Tak naprawdę piła wodę sodową po zaledwie jednym lub dwóch piwach wcześniej w pubie.

„Musiałem ich poprosić o podwiezienie do domu. Wsiadłem do samochodu z policją, a oni powiedzieli: «Myślę, że powinieneś nam powiedzieć, co się wtedy stało»”.

Powiedziała, że ​​przekazała im część zapamiętanej tablicy rejestracyjnej i zaproponowała, że ​​złoży zeznania później tego samego dnia, lecz odpowiedzieli lekceważąco.

„Powiedzieli, że to nie będzie konieczne. Zapomnij o tym. Naprawdę czułem, że w ogóle nie traktowali mnie poważnie.

„Potraktowali mnie jak głupią małą dziewczynkę”.

Następnego dnia Emily wyjechała w podróż po Indiach.

Kiedy zadzwoniła do domu, otrzymała wiadomość wzywającą ją do pilnego wezwania policji. Trwa obława na zabójcę Victorii Hall.

Policja podała, że ​​Victoria została uprowadzona z okolic High Road i Faulkeners Way w Trimley St Mary w Felixstowe we wczesnych godzinach porannych w niedzielę 19 września.

Jej ciało znaleziono 40 km dalej, pięć dni po zniknięciu w drodze powrotnej z tego samego klubu, w którym była Emily.

Przez telefon z Himalajów wydała oświadczenie, w którym opisała, co się stało. Powiedziała Sky News, że policja wspomniała o wysłaniu dwóch funkcjonariuszy, aby sporządzili zdjęcie podejrzanego w formie elektronicznej, ale tak się nie stało.

„To był ostatni raz, kiedy o tym słyszałam” – powiedziała.

Pięć morderstw, które wymierzyły mu sprawiedliwość

W 2006 roku, siedem lat później, ten sam zabójca, wciąż spacerujący po ulicach, zamordował pięć prostytutek, które złapał w dzielnicy czerwonych latarni w Ipswich.

Ich ciała znaleziono na obszarach wiejskich, podobnie jak ciało Victorii.

Terror ogarnął okolice Ipswich po odkryciu pierwszych ciał, w październiku i listopadzie 2006 roku.

Pierwszą zaginioną była 19-letnia Tania Nicol 30 października, a dwa tygodnie później 25-letnia Gemma Adams. Ich ciała odkryto dopiero na początku grudnia.

Ciało 24-letniej Anneli Alderton znaleziono 10 grudnia. 12 grudnia w wiosce niedaleko miejsca, w którym odkryto ciało Anneli, znaleziono ciała 24-letniej Pauli Clennell i 29-letniej Annette Nicholls.

Aresztowanie Wrighta trwało do 21 grudnia.

Zaprzeczył zarzutom, ale po skazaniu w lutym 2008 roku skazano go na całe dożywocie.

Morderstwo Victorii pozostało tajemnicą, ale 20 lat później sprawa została wznowiona i ostatecznie Wright również został oskarżony o zabicie jej.

Na początku procesu w Old Bailey w poniedziałek zmienił swoje przyznanie się do winy, ostatecznie przyznając się do morderstwa Victorii i usiłując uprowadzić Emily.

Wright ma dzisiaj zostać skazany. Oczekuje się, że zostanie przedstawiony przypadek, na podstawie którego prokuratura skazała go za morderstwo Victorii i usiłowanie uprowadzenia Emily, gdyby nie przyznał się do winy.

„To ciężar, który noszę”

Emily mieszkała za granicą, kiedy Wright wpadł w szał zabijania w 2006 roku.

Nie widziała jego zdjęcia, dopóki sprawa Victorii nie została ponownie otwarta.

„Zawsze miałem to z tyłu głowy. Dlaczego nie pokazali mi zdjęcia podejrzanego?”

Wie, jakie ma szczęście, że żyje, ale nie może pozbyć się poczucia winy, gdyby tylko potraktowano ją poważnie.

„Ogromnie cierpię z powodu poczucia winy ocalałego… To ciężar, który dźwigam.

„Poczuwam poczucie winy, że nie jestem wysłuchany. Robi mi się niedobrze z żalu”.

Policja w Suffolk stwierdziła, że ​​„nie jest w stanie komentować żadnych kwestii dowodowych przed wydaniem wyroku”.